ตอน 44
วาคินไม่รอให้อารมณ์ร้อนแรง ของยูจินลุกลามไปมากกว่านี้ ร่างสูงช้อนตัวเธอขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนพาดบ่าแกร่งเดินขึ้นบันไดโดยไม่แม้แต่จะเสียจังหวะ
ยูจินดิ้นพล่าน มือบางฟาดแผ่นหลังเขาเบาๆ พร้อมเสียงครางพร่าที่แทบทำให้เลือดเขาเดือดพล่าน
“วาคิน… ปล่อยฉันนะ… ฉันต้องการคุณ…”
เสียงนั้นแผ่วพร่าสั่นสะท้านในลำคอ จนแทบทำลายสติสุดท้ายของเขาแทบหลุด ก้าวเท้าของวาคินกลับแน่วแน่ แข็งกร้าวยิ่งกว่าเหล็ก
“หุบปาก… คุณรู้ตัวไมว่าพูดอะไรออกไป น่าไม่อายเลยหมอ” เขากัดฟันต่ำ กระแทกเสียงออกมา วายุยืนอยู่ข้างล่าง เงยหน้ามองไปยังห้องกระจกชั้นสองที่มีแสงไฟลอดออกมา เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูด โทสะและความหึงหวงตีรวนจนอกแทบระเบิด
ภาพเมื่อครู่ยังติดตา ร่างบางของยูจินถูกอุ้มพาดบ่าโดยชายที่เขา ทั้งเกรงใจและริษยาอย่างที่สุด เขารู้ว่าเฮียวาคินไม่ใช่คนที่จะยั้งมือถ้าใจปรารถนา แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์จะห้ามอะไรทั้งนั้น
“ทำไม
