ตอน 69
สนามบินสุวรรณภูมิเช้าวันถัดมา...
เสียงประกาศเที่ยวบิน ดังสะท้อนท่ามกลางผู้โดยสารขวักไขว่ แต่สองชายหนุ่มกลับก้าวเดินช้า หนักอึ้งราวแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า
ภิรมย์หอบกระเป๋าสะพาย พลางเหลือบมองเนอาร์
ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด ร่องรอยความอิดโรยฉายชัดในดวงตา ที่เบิกกว้างทั้งคืนไม่ได้นอน
“พี่ภิรมย์…”
เนอาร์เอ่ยเสียงต่ำ ดวงตายังไม่ละจากพื้น
“ผมจะตอบน้องสาวผมยังไง เรื่องคุณวาคิน… ถ้ารู้เขาหายตัวไปแบบนี้… เธอต้องเสียใจแน่”
เนอาร์นั่งก้มหน้า สองมือประสานแน่นราวกับกำลังสวดอ้อนวอน เขาเอ่ยเสียงแผ่วแต่หนักแน่นว่า
ภิรมย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจหนัก
“ผมยังหาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน แต่เราต้องบอกพวกเขาให้สั้นที่สุด… ว่าเจ้านายหายตัวอยู่ที่มิลาน และราเชนทร์ยังคงตามหาอยู่”
เนอาร์กำหมัดแน่น สายตาแข็งกร้าวแม้เต็มไปด้วยความกังวล
“เขาบังกระสุนแทนผม”
ภิรมย์ตบบ่าเขาแรงๆ
“อย่าคิดมาก… มันเป็นเหตุสุด
