ความหวังของทุกคน

ตอน 70 เธอค่อยๆ โอนเอนตัวไปข้างหลัง พนักพิงโซฟาไม่สามารถรับน้ำหนักร่างได้เต็มที่ ก่อนร่างสง่างามจะทรุดฮวบลงกับโซฟา น้ำตาซึมรอบดวงตา วายุ~~ “คุณแม่!” เขารีบโผเข้าไปประคองทันที ใบหน้าตื่นตระหนกเต็มเปี่ยม คนใช้และลูกน้องรีบกรูกันเข้ามาในห้อง บรรยากาศวุ่นวายเต็มไปด้วย เสียงเรียกและเสียงฝีเท้าวิ่งพล่าน ภิรมย์ยืนเงียบ น้ำตาไหลอาบแก้ม คำพูดสั้นๆ ของเขา… ทำให้หัวใจของทุกคนในห้องพังทลาย สองวันก่อนที่ริมชายหาดมิลาน... คืนหนึ่งคลื่นทะเลซัดแรง ลมพัดเย็นเฉียบ ร่างชายสูงใหญ่ลอยตามกระแสน้ำ สติเลือนลาง หน้าผากแตกเลือดไหล กระสุนเจาะท้องทำให้เขาแทบหมดสติ แผลถลอกและฟกช้ำเต็มตัว คลื่นซัดร่างเขาจนติดชายฝั่ง เขาล้มลงบนทรายเปียก ร่างกายสั่นเทา ลมหายใจรวยริน ทันใด ครอบครัวชาวประมงสามคน ที่กำลังออกชายหาดช่วงเช้าวันรุ่งเห็นร่างเขา “พระเจ้า! มีคนล้มอยู่บนหาด!” พวกเขารีบวิ่งเข้าไปดึงร่างวาคินขึ้นมาอย่าง