ตอน 71
วาคินเพิ่งลืมตาขึ้น เสียงเพ้อเบารอดจากริมฝีปาก
“หมอยูจิน… ผมอยากเจอหมอยูจิน…”
คุณหมอต่างชาติที่เฝ้าอาการอยู่ข้างเตียง ก้มตัวลงถามอย่างใจเย็น
“หมอยูจิน?… คุณหมายถึงใครครับ ขอชื่อจริงได้ไหม”
วาคินหอบหายใจ ก่อนกระซิบแผ่วเบา
“อัญชิสา… อัญชิสา เจียงกุล…”
หมอจดชื่อลงในบันทึกคนไข้
“ผมจะเช็คให้ครับ แต่ในระบบโรงพยาบาลเราไม่มีชื่อหมอท่านนี้นะครับ”
วาคินพยักหน้าอ่อนแรง ราวกับยังไม่ยอมแพ้
“ช่วยเช็คอีกที… ผมมั่นใจว่าเธอมีอยู่จริง…”
สักพักเขาก้มมองมือข้างซ้ายที่ว่างเปล่า
“แล้ว… แหวน… แหวนหมั้นของผมล่ะครับหมอ…”
คุณหมอตอบอย่างระมัดระวัง
“ตอนเอ็กซ์เรย์ เราถอดเก็บไว้ให้อย่างปลอดภัยครับ อยู่ในเซฟ ไม่ต้องกังวล”
ดวงตาคมพร่าเลือนแต่ยังเปี่ยมด้วยความหวัง
“ผมอยากได้คืน… ผมต้องใส่มัน… เพื่อรอเธอ…”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้ารีบร้อนดังขึ้น สามแม่ลูกชาวประมงก้าวเข้ามาในห้องพอดี ชายผู้เป็นพ่อเอ่ยเสี
