ตอน 60
เสียงฝีเท้าวาคินดังกรอกกรอบ เดินวนไปวนมาหน้าห้อง ร่างสูงเต็มไปด้วยความโกรธ โมโหทุกจังหวะการก้าว
ควันบุหรี่ลอยวนรอบตัว เขายืนกัดฟันแน่น ดวงตาคมจับจ้องเหมือนจะสั่งให้ทุกคนอยู่ในระเบียบ
วายุถอนหายใจเบาๆ แล้วยิ้มเล็ก
“งั้น…เราส่งแค่นี้ก็ได้ แล้วเจอกันที่โต๊ะอาหารนะยูจิน”
ยูจินพยักหน้าอย่างเกรงใจ แต่ก็ยกกระเป๋าขึ้นเดินต่อ เธอพยายามก้าวให้มั่นคง แม้สายตาคู่คมของวาคินจะยังจับจ้องอยู่ทุกฝีก้าว
ทุกฝีเท้าของวาคินที่วนไปวนมา ราวกับสะท้อนความไม่พอใจและหวงแหน ทั้งสองคนรู้สึกได้ แต่ก็ไม่กล้าเงยหน้ามองตรงๆ
ยูจินถอนหายใจเฮือกใหญ่ รีบลากกระเป๋าเข้ามาในห้อง แล้วนั่งลงบนโซฟา
เธอหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาวาคินทันที
ทันใดที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในมือวาคิน เขายกมือถือขึ้นมาดูอย่างหน้าเซ็งๆ
“โธ่เอ้ย… หงุดหงิดว่ะ”
แต่พอเห็นชื่อผู้โทรขึ้น ยูจิน ดวงตาคมก็เปลี่ยนทันที
เขารีบนั่งลงที่เก้าอี้หน้าจอมอนิเ
