หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...
แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายังบ้านหลังงามสีขาวสะอาดตาที่โอบล้อมด้วยขุนเขา บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ มีเพียงเสียงนกร้องและสายลมพัดผ่านยอดไม้ แต่ทว่าความสงบสุขของธรรมชาตินั้น กลับไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปเยียวยาหัวใจที่แห้งผากของหญิงสาวเจ้าของบ้านได้เลย
เมลดาในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นสบายๆ กำลังยืนถือสายยางรดน้ำต้นกุหลาบที่หน้าบ้าน... ดอกกุหลาบสีแดงสดกำลังชูช่อรับแสงแดดอย่างงดงาม ตัดกับแววตาของผู้ปลูกที่เหม่อลอย สายตาคู่นั้นทอดมองออกไปที่ประตูรั้วบ้าน...ราวกับกำลังรอใครสักคน
น้ำจากสายยางไหลเจิ่งนองจนล้นแปลงกุหลาบ ไหลนองออกมาเปียกชุ่มจนถึงทางเดินเท้า แต่เธอก็ยังไม่รู้ตัว จิตใจของเธอล่องลอยไปไกล...
"เมลลูก... พอแล้วลูก น้ำท่วมหมดแล้ว"
เสียงของแม่จันทร์ที่ดังขึ้นข้างหู พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่ต้นแขน ปลุกให้เมลดาตื่นจากภวังค์
หญิงสาวสะดุ้งเฮือก รีบปล่อยมือจากสายยาง
