"ไปกันเถอะ..."
ร่างสูงช้อนตัวเมลดาขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอีกครั้ง แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ แต่เขากลับก้าวเดินอย่างมั่นคง พาเธอข้ามเศษกระจกและกองเลือดเพื่อออกจากนรกขุมนี้โดยไม่คิดจะหันหลังกลับ
ทว่า... ขณะที่เท้ากำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงแหบพร่าที่อัดแน่นด้วยความอาฆาตก็ดังไล่หลังมา
"แค่กๆ ... ก้าวออกไปสิ..."
คิมหันต์พยุงตัวขึ้นมาอย่างยากลำบาก เลือดสีสดไหลอาบใบหน้าและริมฝีปากที่บวมเป่ง แววตาภายใต้เลนส์แว่นที่แตกร้าวฉายแววบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ
"ถ้ามึงก้าวออกไป... กูสาบานว่าจะทำให้มึงไม่มีแผ่นดินอยู่!"
เมลดาตัวสั่นเทาในอ้อมกอดอลันด้วยความหวาดกลัว แต่อลันกลับไม่แม้แต่จะชะงักฝีเท้า
"กูจะยัดข้อหาฟอกเงิน... ค้าอาวุธเถื่อน... แล้วก็พยายามฆ่า ให้มึง!" คิมหันต์ตะโกนเสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บใจ "มึงจะไม่ได้ประกันตัว... มึงจะถูกขังลืม แล้วตายคาคุกอย่างหมาข้างถนน! กูจะทำให้มึงไม่เหลืออ
