หนึ่งปีผ่านไป...
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนคฤหาสน์วงศ์วริศที่เคยเงียบเหงาให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ด้วยเสียงหัวเราะใสแจ๋วของ ‘น้องอเดล’ นายน้อยวัยแปดเดือนที่กำลังจ้ำม่ำน่าฟัดที่สุดในบ้าน
ภายในห้องนั่งเล่นที่ปูพรมขนสัตว์หนานุ่ม ร่างสูงใหญ่ของประธานแห่งเอ็มไพร์เทคในชุดเชิ้ตทำงานพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแกร่ง กำลังนอนคว่ำหน้ายอมลดตัวลงเป็นภูเขายักษ์ให้ลูกชายตัวน้อยปีนป่ายเล่นอย่างไม่ถือสา
"แอ้! ปา... ปา..."
เสียงอ้อแอ้มาพร้อมกับมือน้อยที่ตบแปะลงบนแก้มสาก อเดลพยายามยันตัวลุกขึ้นโดยใช้ไหล่หนาของพ่อเป็นฐานยึดมั่นคง น้ำลายใสย้อยเปรอะเชิ้ตราคาแพงเป็นวงกว้าง แต่อัลลันกลับไม่มีทีท่ารังเกียจ นัยน์ตาคมดุที่เคยใช้มองคู่ค้าทางธุรกิจ บัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนยามจับจ้องสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยตรงหน้า
"เก่งมากครับบอส... ฮึบ!" อัลลันประคองก้นนิ่มของลูกชายไว้กันล้ม ก่อนจะเงยหน้าส่งยิ้มทะเล้น "ไหน... ใครทำเ
