บทที่7 หวั่นไหว

แพรวพราว “อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ” ฉันเริ่มถอยร่นไปเรื่อยๆ เมื่อร่างสูง ของเจคอบย่างสามขุมเข้ามาพร้อมสายตาฉายชัดไปด้วยความต้องการ “ทำไมกลัวผมหรอ เริ่มกลัวผมแล้วสินะ” น้ำเสียงราบเรียบของเจคอบ ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะได้ทางหนีรอด “ฉันไม่มีวันกลัวคนอย่างนายแน่นอน” สิ้นเสียงประกาศของฉันปากหนาของเจคอบก็ประกบเข้ากับเรียวปากจิ้มลิ้มเหมือนจะสั่งสอนฉันตัวดีของให้ รู้เสียบ้างว่าเขาเองก็ไม่ได้กลัวฉันเลยแม้แต่น้อย ฉันที่ถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งรับได้แต่ดีดดิ้นทุบตีคนที่ถือวิสาสะ อย่างโกรธแค้นแต่ดูเหมือนแรงมดของฉันไม่ได้ทำให้เขาสะท้านเลยแม้แต่น้อย ฉันกรีดร้องลั่นหัวใจด้วยความเจ็บแค้น ฉันหมายมาดเอาไว้ อย่างตั้งใจว่าเธอจะต้องทำให้เขาเลิกจองหองกับฉันให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม รสจูบที่ดุเดือดของเจคอบทำให้สาวน้อยรู้สึกหวามไหวอย่างบอก ไม่ถูกทั้งที่มันปราศจากซึ่งความนุ่มนวลและอ่อนโยนแต่มันทำให้เธอเกลียดชัง และลุ่มหลงไปด้วยในเวลาเดียวกัน สาวสุดสวยเริ่มแปรเปลี่ยนจากขัดขืน มาให้ความร่วมมืออย่างไม่เกี่ยงงอน จนชายหนุ่มหลงเชื่อคิดว่าเธอจะเลิกพยศ ต่อเขาเสียที แต่เขากำลังจะได้รู้ว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นมันผิดมหันต์ “กรี๊ดดด!” เจคอบแทบจะดีดตัวออกจากฉันแทบไม่ทัน เมื่อเสียงแหลมเล็กกรีดร้องเข้าที่ข้างใบหูของเขาอย่างไม่ปรานีจนแก้วโสตประสาทของเขาสะท้านจนหูอื้อไปชั่วคราว “สมน้ำหน้า” ฉันยืนกอดอกตัวเองอย่างมีชัยเมื่อเห็นสีหน้า บิดเบี้ยวของอีกฝ่ายจากเสียงของฉัน “คุณแพรวพราว" ชายหนุ่มเรียกสาวน้อยด้วยน้ำเสียงที่ลอดไรฟันออกมา ก่อนจะจัดการปลดเนคไทออกไปให้พ้นจากตำแหน่งเดิมและเดินเข้ามาใกล้สาวน้อยที่หน้าซีดเผือดอย่างใจเย็น “จะถอยหนีผมไปไหนครับ คุณหนูแพรวพราวแน่นักไม่ใช่หรอ” มือหนาลูบปลายคางตัวเองอย่างครุ่นคิดก่อนจะกวาดสายตาโลมเลียไปทั่วทั้งร่างอ้อนแอ้นที่ตัว สั่นเทาด้วยความกลัว “อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ คน....คนสกปรก” หญิงสาวในชุดแสนเซ็กซี่หวาดกลัวสุดหัวใจแต่ทว่าเธอยังคงถือดีไม่ยอมเลิกรา “สกปรกหรือเปล่า ผมก็กำลังจะพิสูจน์ให้คุณดูอยู่นี่ไง” ดวงตาเป็นประกายแห่งความกระหายของชายหนุ่มทำให้นางสาวแพรวพราวรีบหาทางรอด ด้วยการวิ่งหนีแต่กลับถูกคนตัวสูงที่ไวกว่าคว้าเอาไว้อย่างจู่โจม “ว้าย! ปล่อยฉันนะ อย่ามาแตะตัวฉัน” สาวน้อยกรีดร้องในอ้อมกอดของเจคอบอย่างสุดกำลัง เธอเพิ่งได้รู้เดี๋ยวนี้เองว่าเธอกำลังทำให้ตัวเองเดือดร้อนจากการกระทำของตน แต่มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อตอนนี้เขากอด รัดร่างบางของเธอด้วยแรงโทสะที่ยากจะดับเสียแล้ว “จะหนีไปไหน ผมกำลังจะพิสูจน์อยู่ไงว่าคุณกับผมใครสกปรกกว่ากัน” น้ำเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์กระซิบลงที่ข้างใบหูขาวโดยไร้ซึ่งความปรานีเจือปน แพรวชมพูกรีดร้องสุดเสียงเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของเจคคอบคลอเคลียกับแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเธออย่างห่ามๆ ก่อนจะหมุนร่างเล็กของเธอให้มาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ “ที่ร้องกรี๊ดๆ นี่เพราะชอบสินะ” แววตาที่เจือด้วยความเจ้าเล่ห์จ้องมองร่างอรชรตรงหน้าอย่างหื่นกระหายและเหยียดหยามเป็นที่สุด “ยี้ ที่ร้องกรี๊ดๆ เนี่ย เพราะฉันขยะแขยงคนอย่างนายมากกว่า” หญิงสาวแม้จะไร้ทางสู้แต่ก็ไม่ยอมลดหลั่นฝีปากลงง่ายๆ "ขยะแขยงอย่างนั้นหรอ แล้วอย่าร้องหาฉันตอนที่ กำลังมีความสุขล่ะ มันน่าสมเพช” พูดจบดวงตาคมกล้าก็จ้องสาวน้อยอย่างเอาเรื่องก่อนจะโยน ร่างเล็กให้ลอยหรือลงไปติดกับโซฟาที่เธอเคยเอาหมอนปาใส่เขา แพรวพราวรู้สึกได้ถึงความเจ็บที่แล่นปลาบเข้ามาตามร่างกายเพราะแรงเหวี่ยงที่กระแทกร่างของเธอลงบนโซฟา จนใบหน้าสวยหวานต้องนิ่วหน้า “เจ็บไหมล่ะ” ชายหนุ่มถามเสียงแข็ง “ไม่สักนิด แค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” หญิงสาวปากเก่งทั้งที่น้ำตาอุ่นๆ รื่นอยู่ที่ขอบตา “ปากเก่งดีนะ ดูสิว่าจะจูบเก่งไหม” พูดจบเจคอบก็กระโจนเข้ารวบ ร่างเล็กที่นอนตัวงออยู่ที่โซฟาให้อยู่ภายใต้พันธนาการของเขาอย่างไม่สามารถ จะหนีรอดไปได้ แพรวพราวกรีดร้องโวยวายจนสุดเสียงแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าคนจากข้างนอกจะเข้ามาช่วยเธอเลยแม้แต่คนเดียว เหมือนสวรรค์จะเป็นใจเมื่อประตูที่เคยปิดสนิทจนยากจะมีคนเข้ามา ถูกเปิดออกแต่ดูเหมือนว่าคนที่เดินเข้ามาจะช่วยทำให้สถานการณ์ที่เสี่ยงต่อการเข้าใจผิดนี้เลวร้ายไปกว่าเดิม "หนูแพรวมาทำไมไม่บอกลุงกับป้าจ๊ะน้อ....." เสียงของคุณลุงภาวุฒิดังขึ้นพร้อมกับพ่อของฉันทร่เดินมาด้วยกัน "น้องแพรวพ่อต้องการคำอธิบาย” ท่านประธานของวัฒนะไพศาล ยืนจ้องลูกสาวและลูกชายของเพื่อนสลับกันไปมาด้วยแววตาที่ยากจะอธิบาย “ไม่ต้องมาถามแพรวหรอกค่ะ ถามคุณชายสุดเห่ยของคุณพ่อจะได้คำตอบที่ดีกว่า ถ้าไม่มีอะไรน้องแพรวขอกลับนะคะ จะไปเที่ยวให้หายเบื่อ” ลูกสาว คนเดียวตีหน้างอใส่ผู้เป็นพ่อก่อนทำท่าจะเดินจากไปแต่ผู้เป็นพ่อกลับเรียกเอาไว้เสียก่อน “ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นน้องแพรวทั้งหนูแล้วก็เจคอบต้องอธิบายเรื่องที่ เกิดขึ้นให้พ่อฟังอย่างละเอียดก่อนที่จะไปไม่อย่างนั้นไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้าม ออกจากห้องนี้ทั้งนั้น” คำประกาศิตของคุณลุงภาวุฒิทำให้สองหนุ่มสาวผู้ถือทิฐิได้ แต่ก้มหน้ามองพื้นที่อยู่เบื้องล่างโดยเฉพาะเจคอบเพราะเขารู้ดีว่าเขาทำผิดมหันต์เลยทีเดียว