"น้ำค่ะ"แก้วน้ำเย็นถูกวางลงบนโต๊ะรับแขกขนาดกะทัดรัดต่อหน้าของผมก่อนที่เจ้าของบ้านจะเดินถอยห่างออกจากผม
"มีแค่ของผมหรอแล้ว? ของคุณล่ะ?"ผมเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย
"คือว่าฉันดื่มแล้วค่ะ คุณมิกตามสบายเถอะค่ะไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ"มิ้นท์สนทนาทั้งๆที่ใบหน้าตอนนี้แดงเป็นลูกตำลึง
"ไม่เอาน่าผมมาเป็นแขกจะให้เจ้าของบ้านมาทำตัวเกร็งอย่างนี้มันออกจะเสียมารยาทนะ"
"แต่ว่า.."
"ไม่มีแต่ครับมานั่งเป็นเพื่อนผมหน่อย"
"ไม่ดีกว่าค่ะ"มิ้นท์พยายามบายเบี่ยงทุกทางที่ผมพูดเพราะเธอคงไม่อยากใกล้ชิดกับผมสองต่อสองไปมากกว่านี้ในจิตใจจริงของเธอตอนนี้ก็คงคิดว่าผมคนนี้ไม่น่าไว้ใจแม้ว่าผมจะดูไม่มีพิษมีภัยแต่เธอก็คงจะไม่ไว้ใจผม
"นั่งเถอะ"มือผมดึงร่างเล็กนั้นลงนั่งข้างๆผมอยากเอาใจนั่นยิ่งทำให้มิ้นท์รู้สึกกลัวมากขึ้น ผมเลยยิ้มหวานให้เธอเพื่อให้เธอรู้สึกหายใจได้โล่งขึ้นบ้าง
"ค่ะ"ตอนนี้ผมจัดการให้เธอนั่งดั่งใจได้แล้ว
"เอ
