เจคอบ
หลังจากที่มิ้นท์กับไปจากบริษัท ผมก็กระวนกะวายใจไม่น้อยผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอเสียใจ แต่ผมก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไงกับแพรวพราว
"คุณเจคอบครับมีประชุมด่วนครับ"คุณณรงค์กรเดินมาเรียกผมให้ไปประชุม
"ครับ"ผมเดินตามเลขาผมไปติดๆ
เมื่อเวลาผ่านไปผมก็ประชุมเสร็จก็บ่ายโมงพอดีผมเดินออกจากห้องประชุมก่อนจะพบผู้หญิงคนหนึ่งยืนรออยู่หน้าประตูห้องทำงาน เธอใส่ชุดเด็กกระโปรงสีชมพู ผมยาวสีดำถูกดัดเป็นลอนรองเท้าส้นสูงสีดำใบหน้าถูกเติมเต็มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงและแน่นอนนั่นคือ แพรวพราว
"น้องแพรว"
"พี่เจคอบ"
"รอไหมครับ?"
"ไม่นานค่ะแพรวเพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เงจะพาไปร้านลับอะไรคะ?"
"ไม่บอกครับ"
หลังจากนั้นผมก็จูงมือแพรวพราวไปยังรถ พร้อมกลับขับออกจากบริษัท ผมพาแพรวพราวมายังทางที่เป็นสวนสาธารณะที่เราเคยมาตอนที่แพรวพราวเมาเมื่อตอนนั้น
"เอ๊ะ! ทางนี้มัน"
"ใช่ครับตอนที่น้องแพรวเด็กๆไง ถ้าพี
