เจคอบ
วันนี้ผมมีแพลนไปเที่ยวที่บ้านพักอากาศที่ต่างจังหวัดเป็นบ้านพักส่วนตัวและไม่มีใครเข้าไปได้นอกจากคนทำความสะอาดและคนดูแลกับแพรวพราวซึ่งที่ผมขับรถอยู่มิ้นท์ก็โทรเข้ามาหาผม ผมมองหน้าแพรวพราวทันที แพรวพราวพยักหน้าเชิงอนุญาตและกดรับผมเลยเปิดลำโพงให้ฟัง ผมดีใจที่มิ้นท์โทรกลับมาดีใจที่เธอกลับมาเป็นปกติถึงแม้ว่าผมจะรู้ว่ามิ้นท์คงยังไม่ให้อภัยผม แต่ผมมั่นใจแล้วว่าจะบอกความรู้สึกให้มิ้นท์รู้ ว่าผมรักแพรวพราว ถ้าหากมิ้นท์จะโกรธจะเกลียดกันจะทุบตีผม ผมก็จะยอมรับมัน ผมไม่อยากโกหกหัวใจของผมอีกแล้ว
"โอเคไม่ค่ะ"แพรวพราวถามผมด้วยความเป็นห่วง
"พี่โอเคครับ ดีซะอีก พี่จะได้บอกความจริงจากใจได้อย่างสบายใจ"
"ความจริงอะไรเหรอคะ?"
"ความจริงที่พี่รักน้องแพรวไงครับ"
"ปากหวานเนอะ"
"มาชิมไหมพี่จอดรถได้นะ"
"ไม่ต้องเลย ว่าแต่คุณมิ้นท์จะโอเคไหมคะ?"
"พี่ไม่รู้เหมือนกัน แต่พี่ไม่อยากโกหกตัวเองอีกแล้วถ้ามิ้นท์จ
