เจคอบ
ผมกลับเข้าออฟฟิศบริษัทในเวลาบ่ายโมงตรงผมรีบเข้าไปในห้องทำงานทันทีเพื่อตรวจดูว่าแพรวพราวของผมกลับมาหรือยัง
"สารเลว"ผมเดือดร้อนขึ้นทันทีเมื่อได้เห็นภาพบาดตาที่แพรวพราวนอนซบลงบนไหล่กว้างของผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ผมแถมยังหลับลิ้มไม่รู้เรื่องราวอีกด้วยผมพุ่งไปกระชากคอเสื้อของคนนั้นขึ้นมาเผชิญหน้าให้เต็มสองตาในทันที
"อะไรกันครับ ผมยังไม่ได้ทำอะไรแพรวเลยเราแค่ไปทานข้าวแล้วแพรวก็เวียนหัวก็เลยหลับไปเท่านั้นเอง"
"จะเป็นไปได้ยังไงก่อนออกไปน้องแพรวก็ยังปกติดีอยู่เลย"ผมถามอีกฝ่ายเสียงแข็ง
"ผมเองก็ไม่รู้ครับคุณ.."
"จำชื่อฉันเอาไว้ในกะโหลกของแกด้วยว่าฉันคือ เจคอบ เรืองรองณวัฒน์สามีของน้องแพรวคนที่แกกำลังทำอะไรอกุศลนี่แหละ"ผมประกาศความเป็นเจ้าของให้ชายตรงหน้าได้ยินเต็มสอง หู
"ครับผม มิกกี้ยินดีที่ได้รู้จักครับ"ท่าทางเป็นมิตรของอีกฝ่ายทำให้ผมแปลกใจไม่น้อย ทั้งที่แพรวบอกว่าคนแปลกหน้าคนนี้คือคนรัก
