“จุนพ่อ…จุนพ่อขา~”
เสียงเล็กๆ ของลูกสาวปลุกให้คนที่เพิ่งข่มตาหลับตอนเมื่อช่วงเช้าลืมตาตื่นขึ้นมา ยัยลูกเจี๊ยบนอนเกยบนอกส่งเสียงแจ๋นแสบแก้วหูปลุกเขาพร้อมรอยยิ้มแฉ่ง
“คนสวยของพ่อตื่นแล้วเหรอครับ” เขาครางฮือในลำคอ
ยกฝ่ามือลูบเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งเหยิงของลูกสาวให้เข้าที่ พร้อมกับชันกายลุกขึ้นนั่ง ตามด้วยอุ้มไข่หวานขึ้นมานั่งเกินบนตักใหม่
“ทำไมจุนพ่อมานอนกับไก่หวาน”
คำถามของลูกทำเอาสะอึก แต่ต้องพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
“เพราะคุณพ่อคิดถึงลูกเจี๊ยบไง เลยขอคุณแม่มานอนด้วย”
บอกลูกไม่ได้เด็ดขาดทั้งปัญหาระหว่างข้าวปั้นและเขา รวมถึงอาชีพที่ทำอยู่ด้วย
“โกหกอ่า…”
“อึก…”
“แต่…ไก่หวานจะยอมเจื้อก็ได้!” หน้าเล็กๆ เชิดขึ้นพร้อมริมฝีปากอย่างอวดดีหลังพูดจบ
มาเฟียหนุ่มถอนหายใจกับสีหน้าดื้อรั้นของลูกสาวตัวน้อย ใช้มือขวาเพียงหนึ่งข้างหนีบยัยตัวแสบเข้าเอวเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยกัน
ไข่หวานถูกจับวางบนเ
