เครื่องบินส่วนตัวแลนดิ้งจอดที่ท่าอากาศยานในเวลาสิบโมงตรง เวกัสมุ่งหน้าเข้าไปนั่งบนรถยนต์เพื่อไปต่อที่ท่าเรือแถวชลบุรีทันที
เมื่อก้าวลงจากรถ รองเท้าหนังก็สัมผัสกับฝุ่นหนาเตอะจับกันหลายนิ้วเพราะไม่ค่อยได้เข้ามาใช้งาน ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ของเขา หากแต่เป็นโกดังของเพื่อนสนิทอย่างเซนมักจะเช่าเอาไว้สอบปากคำศัตรู เวกัสเองก็ไม่ชอบมาที่นี่เท่าไหร่นักเพราะเหม็นสาบเลือดคน
“ข้าวปั้นเป็นยังไงบ้าง?”
เขาถามถึงภรรยาด้วยน้ำเสียงกังวลอย่างไม่ปกปิดระหว่างที่เดินสวมแมสก์เข้าไปภายในโกดัง มีลูกน้องนับสิบนายยืนสแตนด์บายพร้อมเก็บกวาดหลักฐาน เช่นเดียวกับลูกน้องที่ถูกสั่งให้ไปดูแลพื้นที่ที่โรงฆ่าสัตว์เก่าของมาร์ตินในเซินเจิ้น ซึ่งถูกเขายืมใช้พื้นที่เช่นเดียวกัน
“คุณปั้นยังไม่ตื่นครับ จากฤทธิ์ยาที่นายสั่งให้พี่เลี้ยงคุณหนูผสมน้ำดื่มให้เมื่อคืน คาดว่าน่าจะตื่นช่วงบ่าย” ลูกน้องคนสนิทเดินตามหลังพร้อมกล่าวรายงานสถานกา
