‘เจอตัวคุณหนูแล้วครับ’
ข้าวปั้นจำได้ว่าบทสนทนาระหว่างเธอกับคีรีสิ้นสุดตรงนั้น รู้ตัวอีกทีคนเป็นแม่กำลังวิ่งตึกตักไปตามโถงทางเดินโรงพยาบาลเอกชนโดยมีเป้าหมายคือห้องพักผู้ป่วยริมสุดทางเดิน
แม้จะยังรู้สึกอ่อนเพลียด้วยฤทธิ์ยาคลายเครียดที่เหลืออยู่ในเลือด แถมยังมองทางเดินไม่ชัดเพราะถูกม่านน้ำตาบดบัง แต่สุดท้ายข้าวปั้นก็เดินมาถึงห้องด้วยสภาพอิดโรยไปทั้งร่าง
สภาพเธอตอนนี้ดูไม่ดีเลย ลูกอาจจะตกใจนึกว่าซอมบี้มาโรงพยาบาล...
แกร๊ก~
แง้มประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดขึ้นช้าๆ ความตั้งใจจะเข้ามาร้องไห้ฟูมฟายกับลูกก็ต้องหยุดลง เมื่อเห็นภาพสองพ่อลูกนอนกอดกันกลมหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงผู้ป่วย ไข่หวานคนสวยของคุณแม่ผิวคล้ำแดดขึ้นเล็กน้อยจากการถูกเอาไปลอยแพกลางทะเลตามคำบอกเล่าของคีรี
ดีแค่ไหนแล้วที่ลูกเธอไม่เป็นอะไร ที่ส่วนคนทำมันจะอยู่หรือตายเธอไม่สน
ก้มจูบหน้าผากที่แปะเจลลดไข้ของลูกเบาๆ มือซ้ายของไข่หวานมีผ้าก็อซส
