Last Chapter
ณพิชญ์มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขาโน้มตัวลงโอบเธอไว้ด้วยอ้อมแขนอันแข็งแกร่ง ประคองเธอให้แนบชิดกับอกแกร่งของเขา ร่างทั้งสองใกล้ชิดกันจนไม่มีช่องว่าง แม้เธอจะยังสั่นสะท้าน แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกปลอดภัยที่อ้อมแขนของเขามอบให้
“อ๊ะ…อ๊า…อยากค่ะ…หนูอยากได้มากกว่านี้...” เธอตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระหายและปรารถนา ราวกับน้ำผึ้งหวานที่ไหลหยดลงจากริมฝีปาก
“ตอบโดยที่ไม่ต้องคิดเลยงั้นเหรอ?” เขาเอ่ยพลางก้มลงกระซิบข้างหูเสียงแผ่ว ทว่าทรงพลังพอจะทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง
“ค่ะ…ถ้าเป็นคุณณพิชญ์…ต่อให้เลียเท้าหนูก็พร้อมทำค่ะ…” ปรางค์กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน เจือด้วยความรู้สึกสนุกสนานในคราวเดียวกัน เธอหัวเราะเบา ๆ ขณะกล่าว ร่างกายยังคงสั่นไหวไม่หยุด ความจุกเสียดและเสียวซ่านที่หลอมรวมกันนั้นไม่อาจปล่อยให้เธออยู่นิ่ง
ณพิชญ์หัวเราะหึในลำคอพลางถอดซิบเสื้อต
