“เจ็บมั้ยฮับ”
“เจ็บสิครับ ไข่ตุ๋นต้องห้ามดื้อนะลูก ไม่งั้นลูกจะเป็นแผลแบบพ่อจ๋า”
“ไม่ดื้อฮับ แม่จ๋าบอกว่าถ้าดื้อแม่จ๋าจะเสียใจ ตุ๋นไม่ชอบให้แม่จ๋าเสียใจ”
“งั้นต้องเชื่อฟังแม่จ๋านะครับ”
“ฮับ นี่ฮับตุ๋นห่มผ้าผ่มให้พ่อจ๋า”
“ผ้าห่มรึเปล่าลูก”
“ผ้าผ่ม”
“ผ้าห่ม”
“ผ้าผ่ม”
ฉันได้ยินเสียงพ่อกับลูกพูดคุยกัน การพูดคุยของเขาสองคนทำให้ฉันลืมตาตื่น
ลืมตามองเห็นเด็กอ้วนกำลังนั่งจ้องแผลของพ่อเขา มีผ้าห่มห่มให้คนเป็นพ่อถึงช่วงเอว โดยที่มือป้อม ๆ ของเด็กอ้วนวางอยู่ที่ผ้าห่ม
“แม่จ๋า” เมื่อเด็กอ้วนมองมาทางฉันเขารีบร้องเรียกพร้อมทั้งกระดึ๊บตัวลงจากเตียง เดินมาอีกฝั่งค่อย ๆ กระดึ๊บขึ้นมา
“ตุ๋น…เมื่อวานน้องร้องไห้รึเปล่าครับ กลัวหรือเปล่า” ฉันรีบลุกขึ้นนั่งดึงลูกชายเข้ามาสู่อ้อมกอด
“ไม่ฮับ ตุ๋นนั่งเครื่องบินมากับพ่อจ๋า พ่อจ๋าน่ารัก พ่อจ๋าบอกว่าเดี๋ยวแม่จ๋าจะตามมา พ่อจ๋าบอกว่าที่โรงเรียนเล่นส่งตัวประ
