ผ่านไปสามวันกับการหลับใหลของพี่นาฟ ถ้าไม่นับรวมบาดแผลที่เกิดขึ้นตามร่างกาย เขาเหมือนคนนอนหลับไปเฉย ๆ อาวอร์มถอดเครื่องช่วยหายใจให้พี่นาฟเมื่อวานนี้
ฉันนอนพักห้องที่อาวอร์มจัดให้ ไม่ได้กลับไปที่บ้าน ส่วนไข่ตุ๋นแม่ของพี่นาฟจัดการให้ สรรหาเหตุผลมาบอกให้ไข่ตุ๋นเข้าใจ
การไม่มีพี่นาฟอยู่ข้าง ๆ ฉันรู้แล้วว่ามันอ้างว้างมากแค่ไหน ความรู้สึกแตกต่างจากตอนที่อุ้มท้องหนีเขาไปมาก
ฉันมั่นใจแล้วว่าตอนนี้ฉันรักพี่นาฟเข้าแล้ว การไม่มีเขาทำให้ฉันได้รู้ความรู้สึกของตัวเอง
และฉันหวังว่ามันจะไม่สายเกินไปที่ฉันจะได้เอ่ยคำนี้ออกไปให้เขาได้รู้ว่าฉันนั้นก็รักเขาแล้วเหมือนกัน
“เป็นยังไงบ้างคะอาวอร์ม” ฉันรีบถามอาวอร์มที่เดินออกมาจากห้องที่มีพี่นาฟอยู่ ทุกเช้าอาวอร์มจะเข้าไปตรวจดูอาการของพี่นาฟ
“ก็ถือว่าโอเคระดับหนึ่งนะ อาจะย้ายนาฟออกจากห้องนี้ ให้ไปอยู่อีกห้องเพื่อรอดูอาการ”
“แสดงว่าพี่นาฟอาการดีขึ้นแล้วใช่มั้
