NAF TALK
“ถ้าพี่นาฟเล่นแบบนี้ หนูจะไม่รักพี่แล้วนะ” คนตัวเล็กตรงหน้าที่เป็นโคตรของโคตรสเปกของผมกำลังเบะปากร้องไห้เหมือนเด็กน้อย
เห็นแล้วก็ทั้งน่าสงสารและน่ารักในเวลาเดียวกัน
“ช่วยขยับเข้ามาใกล้ ๆ หน่อยได้มั้ย” ผมพูดเสียงเหมือนคนใกล้ตายอยู่รอมร่อ พร้อมทั้งทำสีหน้ารำคาญกัน ทั้งที่ความจริงก็ไม่ได้เป็นอะไรมากมายนัก
เธอยืนร้องไห้และค่อย ๆ เดินมายืนใกล้ ๆ ผม
“ก้มลงมา ขอดูหน้าชัด ๆ หน่อยดิ เผื่อจะจำได้ว่าคือใคร” ผมออกคำสั่ง ซึ่งคนตัวเล็กใช้มือปาดน้ำตาแบบลวก ๆ แล้วก้มลงมาหาผม เพื่อให้ผมได้มองใบหน้าของเธอให้ชัด ๆ
“ก้มอีกนิดได้มั้ย มันไม่ชัด ไม่เห็นเหรอว่าเจ็บแผลอยู่” ผมส่งเสียงเอ็ดออกไป ขณะเดียวกันเธอก็ขมวดคิ้วไม่พอใจก่อนจะนั่งลงมาที่เตียงนอนข้างกายของผม
เธอจ้องผมเหมือนคนเง้างอนใบหน้าสะสวยบึ้งตึง นัยน์ตาแดงก่ำเพราะการร้องไห้
ผมยกแขนขึ้นเพื่อยื่นมือไปจับที่ใบหน้าสวยของเธอ “ขยับเข้ามาอีกนิดดิ
