“ขอโทษนะปืน ปืนเลยต้องมาเจ็บตัวเพราะแจงเลย” ฉันนั่งทำแผลที่มุมปากให้ปืน ตอนนี้ปืนพาฉันมาที่ร้านเหล้าปั่นของเขา เพราะจะให้ไปหาข้าวกินทั้งอย่างนี้มันก็คงจะไม่ได้
เนื่องจากใบหน้าหล่อ ๆ ของปืนมันยับเยิน
“ไม่เป็นไร ว่าแต่แจงเถอะ โอเคไหม โดนว่าขนาดนั้น”
“แจงชินฝีปากร้าย ๆ ของมันแล้วล่ะ ก็เลยไม่ได้คิดอะไร” ฉันเจื่อนยิ้มเล็กน้อย ถ้าจะให้ฉีกยิ้มตอนนี้ก็ดูจะไม่ใช่ ฉันไม่เก่งขนาดจะยิ้มได้
แม้จะบอกว่าชินฝีปากมัน แต่เอาจริงก็ไม่ชินเลย
“ร้องไห้ไหม ไหล่เราซบได้นะ” ปืนใช้มืออีกข้างแตะลงที่ไหล่อีกฝั่งของตัวเอง
“ไม่ร้องหรอก เมื่อคืนร้องจนเหนื่อยแล้ว” ฉันยิ้มเล็กน้อยให้กับปืน บางทีต่อมน้ำตาคงจะทำงานไม่ทันมั้ง
“อันนี้เชื่อนะ ดูจากตาที่บวม”
“ปืนว่าแจงควรทำยังไงดี คือตอนนี้แจงไม่รู้ว่าแจงต้องแก้ปัญหานี้ยังไง แจงรักเขา แจงอยากดึงรั้งเขาไว้ แต่อีกใจก็อยากให้เขาไปอยู่กับคนที่เขารัก” ฉันทำแผลให้ปืนเ
