ฉันกลับมาบ้านหลังจากที่ไปกินส้มตำไก่ย่างกับปืนที่ร้านของแม่เขา รสชาติตำปูปลาร้าสะใจแซ่บซี๊ดที่สุด รู้สึกคุ้มค่ากับการเดินทางไปไกลขนาดนั้น
แล้วยังได้กินฟรีอย่างที่ปืนบอกจริง ๆ
พอทานเสร็จเรียบร้อยปืนก็เลี้ยงของหวานและพาฉันมาส่งบ้าน
แกร๊ก!!!
ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของฉัน และก็ได้เห็นว่ายิมมันนั่งอยู่ที่เตียงนอน ท่าทางของมันเหมือนหมาบ้าที่พร้อมจะกัดฉันเลยค่ะ
เมื่อไหร่จะเลิกทะเลาะกันสักที ฉันอยากจบความรู้สึกนี้แล้ว
“เมื่อไหร่” ไอ้หมายิมมันมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ตั้งท่าจะหาเรื่องกัน เมื่อฉันเดินเข้ามาในห้องและวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง
“อะไร จะหาเรื่องอะไรอีก” ฉันชักสีหน้าใส่มัน คือเห็นหน้านี่ก็จ้องจะปะทะเลยอะ
คือมันก็มีความผิดไหม
“เมื่อไหร่จะบอกกู” มันลุกขึ้นยืน
“บอกอะไร อย่ามาหาเรื่องได้ไหม แค่นี้ก็เหนื่อยละ”
พรึบ!!!
ไอ้หมายิมมันโยนของบางอย่างใส่หน้าฉันจัง ๆ
เจ็บฉิบหาย
“มึงแม่
