หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
“ขอบใจมากนะยิม ขอบคุณจริง ๆ ที่ช่วยเหลือเอกับลูก ทั้งที่เอเคยทำไม่มีดีกับยิมไว้ตั้งเยอะ ถ้าไม่ได้ยิม ป่านนี้ลูกของเอคงต้องไปอยู่กับพ่อใจทรามแบบนั้น”
“ไม่เป็นไรหรอก สิ่งที่ยิมช่วยยังชดใช้กับสิ่งที่แจงมันเคยทำไม่ได้เลย”
“เอลืมมันหมดแล้วแหละ ไม่อยากจำ ยังไงซะพี่ชายของเอก็ตายไปหลายปีแล้ว และแจงมันก็คงไม่ได้ตั้งใจ มันคงไม่คิดว่าพี่ชายของเอจะโดดจริง ๆ ถ้างั้นเอไปนะ ฝากขอโทษแจงสำหรับเรื่องที่ผ่านมา แล้วก็ขอบใจแจงด้วยที่ไม่คิดมากเรื่องที่เอมาอยู่บ้านหลังนี้ระหว่างที่รอหย่า เพราะคงไม่มีผู้หญิงคนไหนรับได้ที่แฟนเก่ามาอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง เอกับลูกไปก่อนนะยิม ถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีก ลาลุงยิมเร็วลูก ใกล้เวลาเครื่องออกแล้ว”
“สวัสดีครับลุงยิม”
“โชคดีครับหนูน้อย”
“ไปก่อนนะ ขอบคุณอีกครั้ง ขอบคุณจริง ๆ” เอโบกมือลาผมแล้วจูงมือลูกชายของเธอเดินเข้าเกตไป
เอเธอต้องการหย่ากับสามี
