หลังจากที่เจนณรงค์สั่งงานทีมงานอาวุโสเกี่ยวกับเรื่องการเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้ พร้อมทั้งบอกว่าพวกเขาทั้งห้าคนจะยังไม่กลับ ให้ทั้งหมดเดินทางล่วงหน้าไปก่อนแล้วหยุดพักผ่อนจนกว่าปุณณดาจะหายดี เขาก็เดินตรงดิ่งไปยังบ้านพักที่อยู่ติดกับบ้านของตัวเองทันที
“พี่แป้ง น้ำตาลไม่ได้ตั้งใจ อย่าตายนะ น้ำตาลขอโทษ”
ร่างบางในชุดนอนซีทรูบางเบาสีชมพูหวาน กัดเล็บที่ตกแต่งอย่างสวยงามแล้วผุดลุกผุดนั่ง ดวงตากลอกมองไปมาด้วยความกลัวและกังวล
เธอตามหาคนงานคนนั้นแล้ว ไหนเพื่อนร่วมงานเขาบอกว่าเขาจะเชิดเงินเธอหนีโดยไม่ได้งานไง แต่ทำไมเขากลับมา
วันทั้งวันเธอไม่ได้นิ่งนอนใจ ก่อนงานเลี้ยงเริ่มเธอก็ไปยืนรอเขา จนงานเลี้ยงเริ่มไปแล้วเป็นชั่วโมง เขาก็ยังไม่มา แถมพอเธอขึ้นไปนั่งในงานเลี้ยงนั้น แค่ครึ่งชั่วโมงเธอก็ลงไปยืนรอเขาอีก จนเวลาล่วงเลยไปจึงคิดว่าเขาไม่มาแน่ๆ เธอถึงวางใจได้ แต่ทำไมคนที่ไม่น่าเชื่อถือ ลักขโมยของชาวบ้าน
