หลังจากที่ปุณณดาตื่นเช้ามาพร้อมข่าวดี ว่าเธอและลูกปลอดภัย เขาก็ตรงเข้าสวมกอดเธอแนบอกต่อหน้าหมอและพยาบาลที่ยืนอมยิ้มกับความน่ารักของทั้งคู่
เมื่อทุกคนออกไปแล้ว คนตัวโตก็ขึ้นไปนั่งกอดและหอมเธออยู่อย่างนั้นไม่ยอมห่างไปไหน เพราะภาพความเป็นความตายของเธอเมื่อคืนยังติดตาจนอยากจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว
“แป้ง อย่าทิ้งผมไปไหนนะครับ ผมกลัวมากจริงๆ เมื่อคืนถ้าคุณกับลูกเป็นอะไรไป ผมสาบานเลยว่าผมก็จะไม่อยู่เหมือนกัน”
เขากัดกรามจนสันขึ้นนูนขยับไปมา ทั้งกลัวและกดดันจนหัวใจจะขาดเสียให้ได้
“แป้งขอโทษค่ะ แป้งไม่ทันได้ดู เมื่อวานมันคลื่นไส้เวียนหัวทั้งวัน เลยรีบเข้าไปจะอาบน้ำนอน”
“ไม่ต้องขอโทษครับ มันไม่ใช่ความผิดของแป้ง ไม่รู้ว่างูมันเข้ามาได้ยังไง แต่ทางรีสอร์ตบอกว่าน่าจะเข้ามาทางช่องระบายอากาศที่ห้องน้ำ แต่ผมไม่เอาแบบนี้แล้วนะ”
“ค่ะ ต่อไปแป้งจะระวังให้มากกว่านี้ ดูสิคะ คุณรู้ว่าแป้งท้องทั้งทีก็ไม่เซอร์ไ
