หนุ่มสาวนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น ก้มกราบแทบเท้าบิดามารดาฝ่ายหญิงเพื่อขมา
“ผมขอโทษครับ ลุณลุงคุณป้า ที่ผมทำให้แป้งเสียหาย”
“เอาเถอะจ้ะ เรื่องมันเกิดขึ้นมาแล้ว แม่กับพ่อให้อภัย”
ปุณณัตถ์หันมองภรรยาตาเขียว ที่ให้อภัยหมอนั่นง่ายๆ แถมยังเรียกแทนตัวว่าแม่กับพ่อ เหมือนเป็นการบีบบังคับให้เขาต้องรับมันเป็นลูกเขยกลายๆ แต่ก็ดันเจอดวงตาที่เขียวกว่าของภรรยา จึงจำยอมพยักหน้าให้ไอ้หมอนั่นอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
“พ่อจะเชื่อใจได้ยังไง ว่า เอ่อ แฟนของลูก จะรักลูกจริงๆ จะดูแลลูกของพ่อได้ และจะไม่ทำให้ลูกของพ่อเสียใจ”
“พ่อก็ถามเขาเอาเองสิคะ แป้งจะไปตอบแทนเขาได้ยังไง”
คนตัวบางอมยิ้ม ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่คนเป็นพ่อ ก่อนจะได้รับสายตาดุๆ แบบไม่จริงจังนัก
“ยัยแป้ง”
“ลูกก็พูดถูกนะคะ มีอะไรก็ถามลูกเขยเอาเองสิคะ”
“ไม่ใช่ลูกเขย ผมยังไม่ยอมรับ”
“เอ่อ ผมขออนุญาตตอบนะครับ ว่าผมรักแป้งจริงๆ รักมากอย่างที่ไม่เคยรักใคร ผม
