กริ๊ง กริ๊ง~
เสียงโทรศัพท์มือถือของน้ำขิงดังขึ้น เธอมองดูที่หน้าจอแล้วเหลือบตาดูเวลา ยังพอมีเวลาเหลือก่อนที่จะถึงเวลาเริ่มงาน เธอจึงกดรับสายพร้อมกับเปิดสปีกเกอร์โฟนไปด้วย เพราะเธอกำลังเปิดคอมพิวเตอร์และจัดเอกสารไปด้วย และคิดว่าไมเคิลคงยังไม่ขึ้นมาจากการทานอาหาร
"สวัสดีค่ะ คุณไซม่อน วันนี้เป็นอะไรคะ โทรหาขิงบ่อยจัง" น้ำขิงทักทายอีกคนกลับไป พร้อมกับจัดเอกสารไปด้วย โดยที่ไม่รู้เลยว่าเธออยู่ในสายตาของไมเคิล และเขายังได้ยินทุกคำที่เธอพูดกับคนที่อยู่ในสายอีกด้วย
"ถ้าบอกว่าคิดถึง ได้มั้ยครับ ฮ่า ๆ ล้อเล่นครับ พอดีผมมาประเทศไทยไม่กี่วันเอง เดี๋ยวก็ต้องบินกลับแล้ว เลยอยากจะชวนคุณน้ำขิงทานข้าวด้วยกันสักมื้อครับ" ไซม่อนพูดหยอดออกมาในเชิงจีบหญิงสาว
'คิดถึงพ่อมึงสิ' อีกคนที่นั่งฟังอยู่ในห้องทำงาน ก็พูดขึ้นกับตัวเองอย่างหัวเสีย
"งั้น... เอายังไงดี เอาแบบนี้มั้ยคะ ขิงไปทานข้าวด้วยก็ได้ แต่กลับไม่ดึก
