อย่าถามว่าเมื่อคืนนี้จบลงยังไง เพราะจ๊ะจ๋าเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน เธอไม่รู้เลยว่า ตัวเองเสร็จไปแล้วกี่ครั้งรู้แต่เพียงว่าสลบไปทั้งที่ร่างกายของเราทั้งคู่ยังสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว
กริ๊ง!!!
เสียงนาฬิกาปลุกที่แผดเสียงลั่นอยู่ข้างเตียงนอน ทำให้พิมรตาที่ยังจมอยู่ในห้วงนิทราแสนหวานต้องพยายามฝืนลืมตาขึ้นมา แม้จะยังเหนื่อยล้าแค่ไหนแต่เมื่อเห็นเข็มสั้นบนนาฬิกาชี้ไปที่เลขหก เธอก็ต้องลากสังขารลุกขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันจนได้
ด้วยความที่คำว่า ‘แม่’ มันค้ำคอ ต่อให้ตอนนี้พลังงานเธอติดลบแค่ไหน แต่พอคิดว่าน้องจูเนียร์จะต้องไปโรงเรียนโดยไม่ได้ทานอะไร จ๊ะจ๋าก็ต้องพยายามขุดตัวเองขึ้นมาให้ได้ ไอ้เรื่องสนุกมันก็เรื่องหนึ่ง แต่เรื่องหน้าที่เธอก็ไม่ได้คิดจะปล่อยผ่าน เพราะถึงอย่างไร ‘ลูก’ ก็คือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพิมรตาอยู่วันยังค่ำ
มือเรียวเอื้อมขวานาฬิกาและกดปิดเสียงมันก่อนจะตั้งท่าลุกไปทำกับข้าวให้ลูก
