“คุณมาทำอะไร!” เดียร์ตกใจที่เปิดประตูบ้านออกมาแล้วเจอเขา ตอนนี้หกโมงเช้าคนอย่างภูริไม่น่าจะตื่นเช้าขนาดนี้
“พี่มารอรับน้องภูผานะ” เขาส่งยิ้มอบอุ่นให้หญิงสาว ตั้งแต่รู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง ความรู้สึกของเขาเริ่มเปลี่ยนไป
“วันนี้วันหยุด”
“อ้อ พี่รู้แล้วครับเดียร์จะไปไหนพี่ไปด้วย” เขารู้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดของร้าน
“เรื่องของฉัน” เธอตอบแบบไม่มองใบหน้าของเขา
“เดียร์พูดดีๆ สิ วันนี้พี่ว่างนะ”
“ว่างไม่รู้จักไปทำงาน” นี่เธอเป็นอะไรจะห่วงเขาทำไมคนอย่างภูริไม่มีวันอดตายหรอก
“นี่ไงงานของพี่”
“ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว” เธอย้ำเขาอีกครั้ง ประโยคนี่ครั้งหนึ่งเขาเคยพูดกับเธอแบบไม่มีเยื่อไย
ทำไมนะพอเป็นคนที่ได้ฟังคำนี้เขากลับรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ตอนนั้นที่เขาพูดไม่คิดเดียร์จะใจสลายแค่ไหน ทำไมเขาไม่คิดได้ให้ไวกว่านี้
“พี่รู้ครับ พี่เลยกลับมาชดใช้ให้ไง”
“ถามก่อนไหมว่าอยากได้ไหม”
“เดียร์ตื่นเช้าจังเลย
