เมื่อคืนเดียร์ยืนนิ่งหลังบานประตูที่แง้มเอาไว้เพียงเล็กน้อย เสียงสนทนาของภูริกับคุณปู่ลอดเข้ามาในหูชัดถ้อยชัดคำ
“ผมก็กลับไปหาเดียร์แล้วครับ ปู่สบายใจได้ยังไงผมก็จะทำให้เธอกลับมาอยู่ด้วยกัน เพื่อที่ผมจะได้ไม่เสียสมบัติ”
หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบจนแทบขาดลมหายใจ ราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า คำพูดนั้นชัดเจนเกินกว่าจะตีความเป็นอย่างอื่น สิ่งที่ภูริทำมาตลอดการมาง้อ การพยายามอยู่ใกล้ การแสดงออกเหมือนจะห่วงใยแท้จริงแล้วเป็นเพียงกลเกมที่ใช้เธอเป็นหมากตัวหนึ่ง
น้ำตาของหญิงสาวเอ่อคลอ เธอยกมือปิดปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา สิ่งที่เธอเผลอใจหลงดีใจไปว่าสักวันเขาจะเปลี่ยนแปลงได้ สุดท้ายก็เป็นเพียงเรื่องหลอกลวงทั้งหมด
“ที่แท้พี่ก็กลับมาเพราะสมบัติ ไม่ใช่เพราะเดียร์ ไม่ใช่เพราะลูก” เธอพึมพำเสียงสั่นดวงตาแดงช้ำเต็มไปด้วยหยดน้ำใสที่กลั้นไม่อยู่
“แม่ร้องไห้ทำไมคับ”
เสียงเล็กๆ ของภูผาทำให้
