วันหยุดเดียร์พาน้องภูผามาเยี่ยมคุณปู่ที่บ้านใหญ่ เด็กชายตัวเล็กวิ่งไปทั่วบ้านอย่างคึกคัก แถมยังพูดไม่หยุดจนทุกคนหัวเราะเอ็นดู ไม่เว้นแม้แต่คุณปู่ที่อุ้มหลานขึ้นตักไม่ยอมปล่อย
ภูรินั่งมองอยู่เงียบๆ แต่ในใจก็อดอบอุ่นไม่ได้ที่เห็นลูกชายเป็นที่รักของทุกคน เขาแกล้งสะกิดไหล่เล็กของลูกเบาๆ ก้มลงกระซิบเสียงแผ่ว
“ภูผาบอกแม่หน่อยสิว่าอยากนอนค้างกับคุณปู่”
“แม่คับภูผาอยากนอนที่นี่ นอนกับคุณปู่กับปะป๊าได้ไหมคับ” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นตาเป็นประกายทันที ก่อนวิ่งไปเกาะแขนแม่แล้วพูดเสียงใส
เธอชะงักหันมามองภูริที่ทำเป็นก้มเล่นโทรศัพท์ แต่หางตากลับแอบมองเธอพร้อมรอยยิ้มบางๆ เธอถอนหายใจอย่างจนใจรู้ทันว่าเป็นแผนของใคร แต่ก็ไม่อยากขัดใจลูกชายที่ตื่นเต้นเกินกว่าจะห้าม
“ก็ได้แต่ถ้าดึกงอแงขึ้นมานะเพราะแม่ไม่ได้นอนด้วย” เธอตอบเสียงเรียบ
“ปะป๊าคับแม่ไม่นอนด้วย” น้องภูผาหันไปฟ้องพ่อทันที
“เดียร์อยู่เป็นเพื่อนลูกห
