“เพี้ยง…”
ตามด้วยเสียงเป่าพ่นเบาๆ ซ้ำๆลงไปที่เนินหน้าผากของผู้หญิงที่มาหวังพึ่งความขลังแห่งไสยเวทย์มนต์ดำอันเป็นที่ร่ำลือ
ในจังหวะที่ผกาลีก้ม พนมมือไหว้ เสื้อตัวบางซึ่งตัดเย็บจากผ้ายืดที่ค่อนข้างรัดรูป จึงคัดทรวงอกเบียดอัดของเธอให้ถลันล้นออกมาเป็นรูปเป็นร่างสะดุดตา ในตำเหน่งที่นั่งซึ่งสูงกว่า พ่อหมอถึงกับเบิ่งตาโตกับสิ่งที่เห็น
“เสร็จแล้วใช่ไหมคะ” ผกาลีถาม ทั้งที่ยังหลับตา
พ่อหมอโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบ
“เออ…เอ็งลืมตาได้”
ใกล้จนผกาลีรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว กลิ่นยาเส้นที่พ่นพรูผ่านโพรงจมูกของจอมขมังเวทย์
ได้ยินดังนั้นผกาลีจึงลืมตาขึ้นช้าๆ โล่งใจที่พิธีกรรมผ่านไปด้วยดี นึกในใจว่า ‘ไม่มีอะไรน่ากลัวอย่างที่เธอเป็นกังวล’
“ถ้าเอ็งอยากให้ขลัง…”
อาจารย์คงกล่าว เว้นข้อความตอนท้ายเอาไว้ให้เธอถาม และมันได้ผล
“เอ่อ…ต้องทำยังไงคะ” ต้องหมั่นมาปลุกของ
“ค่ะ…ถ้าเสร็จแล้วฉันลานะคะ”
“โชคด
