ใกล้ค่ำของวันเดียวกันนั้น
หมอกโรยตัวเป็นสายลางๆอยู่ที่ชายเขา ในขณะที่ท้องฟ้าเบื้องทิศตะวันตกเคลือบสีส้มแดงเอาไว้ทั่วผืนฟ้า แลเห็นประกายขลิบทองของก้อนเมฆที่แสงแดดอ่อนสาดสวนมาจากเบื้องหลัง ฝูงนกพากันชักแถวบินกลับรัง สีเขียวขจีของทุ่งข้าวซึ่งแลดูคล้ายพรมผืนใหญ่ ระบัดใบไหวๆในสายลม ความมืดเริ่มคลี่คลุมทั่วทุกหัวระแหง
“เราจะไปกันคืนนี้นะคะคุณนาย” ป้าช้อยที่เพิ่งก้าวมาถึงห้องรับแขก กระซิบกระซาบกับผกาลี
“ทำไมต้องไปตอนกลางคืนด้วยล่ะ”
ผกาลีถามขึ้นด้วยความสงสัย ขณะกำลังจะออกเดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งป้าช้อยเป็นคนจัดการนัดหมายเอาไว้ให้
“มันควรจะเป็นความลับ…กลางวันพลุกพล่าน มีคนเข้าๆออกๆบ่อย อีกอย่าง คืนนี้เสี่ยไม่อยู่บ้าน เรื่องนี้ไม่ควรให้เสี่ยดิเรกรู้เป็นอันขาด” ป้าช้อยตอบสั้นๆ
“พิธีอะไรของป้า…มันไม่น่ากลัวใช่ไหม” คนเป็นนายรู้สึกสองจิตสองใจที่จะทำตามคำ
