@ห้องพักฟื้น 2 วัน ผ่านไป
ความเงียบในห้องพักฟื้นถูกทำลายลงด้วยเสียงสัญญาณชีพที่ดังสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลไปทั่วห้อง ร่างเล็กบนเตียงค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ แสงสว่างจากหน้าต่างทำให้เธอต้องหยีตาปรับโฟกัส
“อื้อ...” เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอ
“ขนม! มึงฟื้นแล้ว! อีหนมฟื้นแล้ว!”
เสียงของปิงปองดังขึ้นเป็นคนแรกพร้อมกับร่างที่โผเข้ามาเกาะขอบเตียง น้ำตาไหลพรากด้วยความดีใจ ขมิ้นที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รีบกดกริ่งเรียกพยาบาลด้วยมือที่สั่นเทา
“ปิงปอง... ขมิ้น...” ขนมเรียกชื่อเพื่อนเสียงเบา หันไปมองรอบห้องด้วยความสับสน
“กูเป็นอะไรไป... แล้วที่นี่ที่ไหน?”
“มึงช็อกน่ะสิ หัวใจมึงหยุดเต้นอีกแล้ว พวกกูใจหายใจคว่ำกันหมด ขวัญเอ่ยขวัญมานะมึง” ขมิ้นลูบหัวเพื่อนรักอย่างเบาๆ
“จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นบนดอย?”
ขนมขมวดคิ้ว พยายามนึก “ดอย? ดอยอะไรของมึง กูจำได้ว่ากูพึ่งจะกลับจากกิจกรรมรับน้อง
