สถานการณ์ที่ตึงเครียดถึงขีดสุด ณัชชาที่ถูกธามตวาดใส่ด้วยคำหยาบคายยืนนิ่งขึง ดวงตาที่เคยสวยหวานเบิกโพลงจนน่ากลัว เธอหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่แหลมสูงราวกับคนเสียสติ
"หึ..ยิงเหรอ? ธามจะยิงชาเพื่อมันเหรอ?" เธอพึมพำพลางล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือใบหรู
"งั้นอีนี่ก็ไม่ควรต้องมีชีวิตอยู่!!"
"อร้าย/ กรี๊ดดด"
เธอหยิบปืนพกขนาดเล็กสีเงินวาววับออกมาจ่อไปที่ร่างของขนมที่สลบไสลอยู่ในอ้อมกอดธาม
"หยุดนะณัชชา ถ้าเธอยิง ฉันไม่ปล่อยเธอแน่"
"ถ้ามันตาย... ธามก็ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น เราจะได้อยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูกไงคะ!"
"ณัชชา! วางปืนลง!" ธามคำรามลั่น กอดร่างขนมไว้แน่นเพื่อใช้แผ่นหลังของตัวเองเป็นเกราะกำบัง
"พ่อแม่ลูกเหรอ?" ปิงปองตะโกนถามทั้งน้ำตาด้วยความสับสน "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันพี่ธาม!"
"ไอ้ธาม เชี้ย ! มึงถึงขนาดมีลูกด้วยกันแล้วเหรอวะ!" ภีมที่รีบหาที่หลบ พูดเสียงดังอ
