@ ร้านอาหารญี่ปุ่นลับๆ หลังมหาวิทยาลัย (เวลา 19:00 น.)
บรรยากาศภายในร้านถูกตกแต่งด้วยไม้สีอ่อนสไตล์มินิมอล มีม่านกั้นแต่ละโต๊ะเพื่อความเป็นส่วนตัว ขนมยังคงสวมบทบาท "ยัยเด็กความจำเสื่อมจอมแสบ" ได้อย่างแนบเนียน เธอสั่งอาหารมาชุดใหญ่ชนิดที่ว่ากะจะให้กระเป๋าตังค์รุ่นพี่วิศวะฉีกกันไปข้างหนึ่ง
ธามพยายามทำตัวเป็น "รุ่นพี่" ที่แสนดีตามที่รับปากไว้ แม้หญิงสาวจะทำเป็นเฉยเมยแต่ประกายตาที่วาววับยามเห็นแซลมอนซาชิมิเกรดพรีเมียมก็ทำให้ธามลอบยิ้มออกได้ไม่หยุด
“ทานเยอะๆ นะครับ แบกน้ำเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ธามพูดยิ้มๆ พลางคีบปลาชิ้นหนาวางลงบนจานของเธอ
“พี่นั่นแหละที่แบก ไม่ใช่หนูสักหน่อย” ขนมย่นจมูกใส่ แต่ก็ยอมคีบปลาเข้าปาก
“แต่ก็ขอบคุณนะคะที่เลี้ยง หนูกำลังหิวพอดี”
"กินเยอะๆ จะได้โตเร็วๆ"
"ชิ..พี่นั่นแหละกินปลาเยอะๆ สมองจะได้ดี ไม่ขี้ตู่ว่าคนนั้นคนนี้เป็นแฟนไปทั่ว"
"ก็ตู่แค่หนูคนเดียวแหละ คนอื่นพี่
