บทที่ 2 อลินตัวนิดเดียว 1

บทที่ 2 อลินตัวนิดเดียว **** เช้าวันที่สองของการแต่งงานถึงพ่อแม่เขาจะนอนด้วยที่บ้านแต่กลัวว่าลูกชายจะไม่กล้าทำอะไรภรรยาเลยตัดสินใจว่าจะกลับไปอยู่บ้านให้ความเป็นส่วนตัวกับลูกชายและลูกสะใภ้ ช่วงเช้าเลยเหลือเพียงสิงหานั่งจิบกาแฟอยู่ห้องรับแขกเท่านั้น อันที่จริงเวลาก็สายมากแล้วเรียกได้ว่าเกือบเที่ยงวันแต่ไม่มีวี่แววของผู้หญิงอย่างอลินดาลงมาจากห้องนอน ทั้งที่ก็นอนหลับไปแบบปกติ สิงหาคิดว่ามันผิดแปลกเขาจึงตัดสินใจเดินขึ้นไปดูยังห้องนอน มือหนาเปิดประตูเข้าไปก็ยังคงเห็นร่างของอลินนอนอยู่บนเตียง ตะวันขึ้นสู่ท้องฟ้าจนสายมากแล้วเธอยังนอนหลับไม่รู้ตัวกลัวว่าเธอจะไม่สบายเท้าจึงก้าวไปหยุดข้างเตียงเพื่อใช้อุ้งมือวัดอุณหภูมิแต่ก็ไม่พบความผิดปกติ เธอสบายดีแค่ยังไม่ตื่นเท่านั้น "ตื่นได้แล้ว จะนอนไปถึงไหน" "อื้อ จะนอน" ร่างสูงเดินไปเปิดผ้าม่านทำให้แสงสว่างส่องเข้ามาในห้องคนตัวเล็กรู้สึกตัวแล้วเธอก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนหมด ทนความดื้อดึงไม่ได้เลยสาวเท้าไปที่เตียงอีกครั้งรอบนี้เขาดึงผ้าห่มออกให้พ้นทางพร้อมจู่โจมโดยประกบริมฝีปากเข้าหาริมฝีปากบาง มือหน้าช้อนคางเธอขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะพยายามสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากแต่มันก็เป็นไปได้ยากเพราะเธอไม่ยอมเปิดปากให้เขาเลย ด้วยความที่สิงหาเป็นคนเอาแต่ใจเขาเลยบีบคางเธอแน่นเพื่อให้อีกฝ่ายเปิดทางให้สะดวกความเจ็บปวดตรงคางไล่มาถึงกรามทำให้คนตัวเล็กต้องเปิดปากตัวเอง ลิ้นสากตวัดไปมาควานหาความหวานในยามเช้า อลินรู้สึกตื่นตัวจนน้ำตาคลอเบ้ามันไม่ใช่จูบแสนหอมหวานแต่เป็นความทรมานสัมผัสหยาบโลนทำเธอรีบผลักตัวเขาออกโดยเร็ว เรี่ยวแรงจากการนอนพักผ่อนมาหลายชั่วโมงส่งผลให้คนตัวโตผละหน้าออกจากเธอได้ "ไอ้คนโรคจิต!" "จะกลัวทำไม อย่าลืมสิเราเป็นผัวเมียกันแล้วนะ" ต่อต้านแรงคนตัวเล็กเขาดึงตัวเธอให้นอนราบลงตามเดิม มือปลาหมึกลูบคลำทั่วลำตัวอลินรีบขัดขืนเขามือบางปัดมืออีกฝ่ายออกความดื้อรั้นทำสิงหราชอารมณ์เสียเขาใช้มือข้างหนึ่งรวบแขนสองข้างเธอขึ้นเหนือหัว อีกข้างก็ดึงเสื้อขึ้นจนเผยให้เห็นเต้าอวบอั๋นสองข้าง อลินดาพยายามต้านแรงคนตัวสูงแต่เธอไม่สามารถทนสัมผัสปลุกเร้าอารมณ์ได้พอใบหน้าหล่อก้มลงมาดูดดึงจุกสีชมพูอ่อนทำตัวเองแอ่นรับอย่างลืมตัว "อย่าทำแบบนี้ อื้อ" "ปากบอกปฏิเสธแต่อ้าขาให้ฉันเนี่ยเหรอ" แม้จะอยากขัดขืนแต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับทำสิ่งตรงข้าม ไม่รอช้าเขาส่งนิ้วสากลงไปลูบไล้จุดสงวนขณะที่ใบหน้าคมคายยังซุกซนอยู่บนหน้าอกโต เล่นเอาเจ้าของร่างส่ายหน้าไปมาด้วยความปั่นป่วน "ชอบหรือเปล่า" แกล้งเธอจนสะใจแล้ว เขาก็ถอยห่างออกไปดื้อๆอลินดาที่ปรับตัวไม่ทันเธอรีบลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจน้ำตาไหลอาบพวงแก้มเพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรไปมากกว่านี้ สาวน้อยกลัวจนเธอรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ตกเย็น บ้านหรูหลังนี้มีสระน้ำส่วนตัวอยู่ทางด้านหลัง สิงหราชเกิดนึกสนุกจึงนัดเพื่อนทุกคนมาร่วมวงสนุกสนาน ดื่มเหล้ากันประสาเพื่อนสนิทและขาดไม่ได้เลยคือน้องชายตัวดีที่ไม่ว่าจะงานไหนก็ต้องเจอหน้าเขาตลอด "ไหนวะเจ้าสาวมึง " เพื่อนคนแรกอย่าง หิน เอ่ยถามเมื่อนั่งรอมานานสักพักแล้วแต่ไร้วี่แววของภรรยาเพื่อนที่เขาตั้งใจมาพบวันนี้เป็นเวลาดึกมากแล้วจนท้องฟ้ามืดสนิทไปหมดมีเพียงแสงไฟจากในตัวบ้านส่องสว่างออกมา "อยู่บนห้องมั้ง" สิงหาตอบพลางมองไปชั้นบนของบ้านมุมนี้สามารถมองเห็นห้องนอนตัวเองได้ ไฟสว่างจากด้านบนพอเป็นคำตอบว่าเธอยังไม่ลงมา แม้จะบอกตั้งแต่หัวค่ำว่าเพื่อนเขาจะมาที่บ้าน อลินดาตอบปัดๆคล้ายกับรับรู้รับทราบแต่จะปฏิบัติตามหรือไม่ก็ขึ้นอยู่อีกเรื่อง "แล้วเข้าหอทำอะไรบ้างวะเพื่อน" ชายผู้นั่งอยู่ริมสุดของโต๊ะเอ่ยถามเขาคือเพื่อนอีกคนของสิงหราชชื่อว่า ดิน ถึงอย่างนั้นหน้าของเขาก็ไม่ค่อยดีเท่าไรพอเพื่อนถามคำถามนั้นสิงหาส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะหยิบแก้วขึ้นมาดื่ม "ไม่ได้ทำอะไร กูนอนอย่างเดียว" "ไม่น่าไว้ใจ อย่าบอกนะที่เขาไม่ลงมาเพราะมึงจัดหนัก" หินพูดแซว "ถ้ากูจัดนะ ไม่ให้พวกมึงเสนอหน้ามาตรงนี้หรอก" เห็นว่านานผิดสังเกตสิงหราชตัดสินใจลุกออกจากเก้าอี้ เขาจะไปตามเธอถึงบนห้องเพราะการที่เธอทำแบบนี้มันเหมือนหักหน้าเขาต่อหน้าเพื่อนๆสิงหาออกคำสั่งกับเธอล่วงหน้าแล้วแต่ไร้วี่แววของภรรยาลงมาจากชั้นบน "เดี๋ยวกูไปตามเมียก่อน" "อย่าไปนานละ พวกกูรอนานไม่ได้นะ" "เออ ไม่นานหรอก"เป็นเสือเอ่ยแซวตามหลังพี่ชาย ร่างสูงของเพื่อนเดินหายไปช้าๆพวกเขาทั้งสามคนก็หันมาสนใจกับเครื่องดื่มตรงหน้าปล่อยให้เป็นเรื่องของสามีภรรยา ห้องนอน สิงหราชเปิดประตูเข้าห้องนอนตัวเอง แม้ไฟในห้องจะเปิดสว่างไสวแต่กลับไม่พบกับร่างบางของอลินดา เขาเดินเข้าไปหาตัวเธอทั่วห้องแต่ต้องพบกับความว่างเปล่าวินาทีนั้นความร้อนรุ่มในใจชายหนุ่มก็ผุดขึ้นมา "อลิน!" เอ่ยวาจาส่งเสียงเรียกเธอดังลั่น "จะเสียงดังทำไม" เสียงใสของเธอดังออกมาจากห้องแต่งตัว สิงหารีบสาวเท้าไปอย่างไม่ลังเลแววตาทอดมองเรือนร่างสวยสวมเสื้อสายเดี่ยวสีดำกางเกงยีนสีฟ้าอ่อน เหมือนกับตัวเล็กกำลัง ลังเลใจว่าจะใส่เสื้อคลุมตัวไหนดี เธอจึงยืนมองกระจกอยู่นาน "แค่ไปนั่งกับเพื่อนฉัน จำเป็นต้องแต่งตัวขนาดนี้ไหม" "เจอเพื่อนสามีอย่างเป็นทางการสักที ก็ต้องแต่งตัวดีๆสิ" คนตัวโตถึงกับถอนหายใจยาว พอเธอเลือกเสื้อคลุมตัวสีขาวได้แล้วก็สวมมันบนตัวมองภรรยาสาวที่แต่งตัวจัดเต็มแถมแต่งหน้าทาปากสวยอย่างกับจะไปออกงานสิงหาได้แต่ยืนกอดอกรออย่างใจเย็น "อ๊ะ อย่าทำ" อลินดาร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ เขาก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมโน้มหน้าลงใช้ฟันกัดลงบนผิวขาวนวล เธอไม่ทันตั้งตัวอลินสะดุ้งเล็กน้อยแถมมือสองข้างก็ผลักหน้าอกแกร่งเขาออกแม้เธอจะร้องห้ามแต่สิงหาราชไม่ได้สนใจ "สิงหา ไอ้หมาบ้า!" เขาไม่มีท่าทีจะยอมหยุดทำรอยเอาไว้บนต้นคอของเธอหลายจุดทำอลินร้องด่าเขาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่แค่ว่าบนตัวของเธอมีรอยฟันแต่มันดันเจ็บจนคนตัวเล็กเอามือทุบเขาหลายรอบ ตั้งใจกัดจนผิวขาวผ่องขึ้นรอยแดงแล้วปลายจมูกโด่งค่อยสูดดมกลิ่นหอมจากกายสาว "ถ้าจะใส่ชุดนี้ ก็ให้ฉันแสดงความเป็นเจ้าของ" "เป็นหมารึไง ถึงได้ชอบแสดงความเป็นเจ้าของ" พูดพลางมองดูตัวเองในกระจกบานใหญ่ อลินใช้มือลูบตรงรอยแดงซึ่งขึ้นรอยฟันอย่างชัดเจน เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ กว่าจะเลือกสวมเสื้อผ้าวันนี้ได้เธอตัดสินใจอยู่นานพอมาถึงตอนนี้คงต้องไปเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ จะใส่ไปอย่างนี้คนอื่นคงมองเห็นรอยได้ชัด "ก็ไปเปลี่ยนสิ มีเสื้ออยู่ตัวเดียวเหรอ" "ฉันยืนเลือกอยู่ตั้งนาน ออกไปสิ" อลินตาขวางใส่คนตรงหน้า เธอผลักเขาออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วหันไปให้ความสนใจกับตู้เสื้อด้านหลังแม้ว่าจะมีชุดมากมายแต่ในหัวเธอคิดไม่ออกเลยว่าจะเปลี่ยนไปสวมเสื้อแบบไหนดี ผ่านไปนานหลายนาที หญิงสาวทำสีหน้าเบื่อหน่าย เมื่อรู้ว่าต้องแต่งหน้าแต่งตัวมาดูเขาดื่มเหล้ากับเพื่อนๆ ไม่แม้แต่จะอนุญาตให้เธอแตะต้องแก้วเลยสักนิด หลังจากลงมาจากห้องพร้อมกันกับเขาสิงหาก็แนะนำเธอให้กับเพื่อนรู้จักอย่างเป็นทางการ "อีกแก้วสิวะ ไอ้สิงห์" "มึงดื่มน้อยจังวะ" ทั้งดินและเสือต่างเอ่ยวาจากับเพื่อน โดยปกติแล้วสิงหาจะดื่มจนเหล้าหมดหลายขวดแต่ความผิดปกติทำให้เพื่อนๆต่างเป็นใจรบเร้าให้เขาดื่มมากกว่านี้ อลินดาได้แต่มองตามเธอไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่บ่าย แถมบนโต๊ะก็ไม่มีอาหารอะไรเลยด้วยซ้ำ "กูไม่อยากเมา พวกมึงก็อย่าดื่มเยอะเดี๋ยวขับกลับไม่ไหว" "แล้วเมียมึงไม่ดื่มเหรอ" หินเอ่ยถาม "เมียกู ไม่อยากให้ดื่มว่ะ" สิงหามองไปที่เธอเล็กน้อยก่อนจะตอบเพื่อนเพื่อปฏิเสธ หลังจากเห็นเธอดื่มที่ไนต์คลับวันนั้นก็กลัวว่าจะดื่มเยอะขนาดไหนเธอไม่มีทางที่จะเมาได้เลยคำว่ามอมเหล้าใช้กับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้แน่ อลินดากลืนน้ำลายหลายต่อหลายครั้งด้วยความที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่น้ำเปล่า คนตัวเล็กเลยอยากหาเรื่องออกไปจากที่ตรงนี้ อย่างน้อยในครัวก็อาจมีของกินพอเหลืออยู่บ้าง คิดได้แล้วอลินก็เอ่ยขอตัว "ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะ" "อย่าไปนานนะ คิดถึง"