บทที่ 2 อลินตัวนิดเดียว 2

คนตัวเล็กเดินออกมาจากโต๊ะแล้วตรงเข้าไปในตัวบ้าน จากจะเดินไปทางห้องน้ำแต่เธอกลับเลือกเข้าห้องครัวแทน มือเรียวเปิดตู้เย็นออกเพื่อดูว่าเหลืออะไรให้เธอสามารถทานได้บ้าง ซึ่งมันก็มีแต่วัตถุดิบที่ใช้ทำอาหารมากกว่าอาหารที่ปรุงสุกแล้ว แววตาประกายเมื่อเหลือบไปเห็นขนมปังอยู่ด้านข้าง เธอปิดตู้ก่อนจะสาวเท้าไปหยิบห่อขนมมา อลินวางมันไว้ที่เคาน์เตอร์ลายหินอ่อนแล้วหยิบแก้วมาเพื่อเทน้ำอัดลมใส่ ไอเย็นเกาะบนแก้วบ่งบอกว่ามันพึ่งออกมาจากตู้เย็น เธอแกะห่อขนมปังออกแล้วหยิบขึ้นมาทานอย่างเอร็ดอร่อย แก้มนุ่มเคี้ยวเต็มปากด้วยความหิวโหยแม้จะกินอาหารไปช่วงเที่ยงแต่ท้องกลับร้องทุกครั้งถึงจะไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ก็ตาม อลินนั่งลงตั้งใจทานขนมปังตรงหน้าจนหมดทั้งห่อ กลัวจะติดคอมือบางก็ยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นดื่มตาม คนตัวเล็กหิวโหยจนลืมไปว่าริมฝีปากที่ทาลิปสติกหลายนาที ตอนนี้มันถูกลบออกไปด้วยขนมปังที่เธอกินแล้ว ร่างเล็กติดใจจนมองหาอีกห่อแต่ก็น่าเสียดายเพราะมันหมดแล้ว เห็นว่ายังไม่อิ่มเธอจึงเปิดตู้เย็นอีกรอบ สายตาดันไปปะทะกับจานคุกกี้ที่วางอยู่ด้านในเธอจึงหยิบมันออกมาอย่างไม่ลังเลรอยยิ้มพอใจปรากฏบนใบหน้างามอลินดากลับมานั่งกินที่เดิมอีกครั้ง "ไม่สนแล้วนะ ว่าน้ำหนักจะขึ้นไหม" "ที่แท้ก็มาอะไรกิน หิวทำไมไม่บอก" "ยุ่ง!" "นี่พูดดีๆทำไมต้องขึ้นเสียงใส่" สิงหาเดินเข้ามาใกล้ตัวเธอพร้อมเหลือบมองจานคุกกี้เขาเองก็ลืมไปว่าภรรยายังไม่ทันได้ทานอะไรหลังจากที่ไปปลุกมาเมื่อตอนกลางวัน พอตอนนี้เธอกลับมาหาของกินโดยใช้ข้ออ้างว่ามาเข้าห้องน้ำ แม้จะไม่เข้าใจกับสิ่งที่อลินดาทำแต่เขาก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งมาก "ให้สามีทำอาหารไหม" "ไม่ ฉันไม่อยากกินฝีมือคุณรู้ตัวไหมว่าทำอาหารเค็ม" อลินรีบปฏิเสธเขาทันที สิงหาที่พยายามพูดคุยกับเธอด้วยความเป็นห่วงเธอคือภรรยาเขาเลยนะ จะปล่อยให้หิวโหยทั้งที่เขารวยมากก็ไม่ใช่เรื่อง แถมในตู้เย็นก็มีวัตถุดิบมากมายสำหรับใช้ทำอาหารอีกด้วย เมื่อเธอไม่รับความช่วยเหลือจากเขา สิงหราชก็เกิดหน้าเสียไฟร้อนทำให้คนตัวสูงพุ่งเข้าไปปัดจานคุกกี้หล่นลงพื้น เพล้ง! "เป็นบ้าอะไรเนี่ย!" "ฉันอุตส่าห์ทำดีกับเธอแล้วนะ อยากให้ฉันใจร้ายมากใช่ไหม" "มันเจ็บ ปล่อย!" อุ้งมือหนาพุ่งเข้ามาบีบคางเธอแน่น สิงหาขบฟันเข้าหากันไม่ใช่ว่าเขาอยากจะพูดหรือทำดีด้วยกับเธอ การแต่งงานที่ทั้งสองฝ่ายไม่ได้รักกันแถมยังต้องอยู่เพื่อบังหน้าถึงจะพึ่งเริ่มแต่เขาก็อยากปฏิบัติดีต่อคนที่ขึ้นชื่อว่าภรรยา เกินจะอดทนไฟโทสะทำเขาให้กลายเป็นเสือร้าย "ไอ้สิงห์ อย่าทำพี่สะใภ้กู" ได้ยินเสียงดังโวยวายคนด้านนอกอย่างเสือก็เข้ามาห้ามเหตุการณ์ เขาจึงยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระมือเรียวยกขึ้นจับคางตัวเองพร้อมกับสูดอากาศหายใจ สิงหาเดินหนีออกไปดื้อๆปล่อยภรรยาไว้กับน้องชาย "ไม่เป็นอะไรนะ "เสือถามเธอที่ยังนั่งก้มหน้า "ไม่ค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ" กลับมาที่สระน้ำ สิงหราชนั่งลงบนเก้าอี้อย่างอารมณ์เสียน้องชายเขาก็เดินตามหลังมาห่างๆ เล่นเอาเพื่อนๆต่างสงสัยว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่าเพราะเสียงจานแก้วแตกทำให้เสือต้องเข้าไปดูสถานการณ์ในบ้าน พอเดินออกมาพร้อมกันก็อดจะถามไถ่ไม่ได้แถมภรรยาของเพื่อนก็หายหน้าหายตาไปเลย "เป็นอะไรวะ " "กูใช้ให้ไปเอาเหล้า ทำไมกลับมาหน้าตาเป็นงี้" "ก็จะอะไรล่ะ มันไปหาเรื่องเมียมา" "จริงเหรอวะ ทะเลาะกันเหรอ" "เออ ทะเลาะกับเมียนิดหน่อย" วันต่อมา คนตัวโตตื่นแต่เช้าเพื่อแต่งตัวไปทำงานเหมือนอย่างปกติ เมื่อวานหลังจากดื่มกับเพื่อนเสร็จเขาก็ตัดสินใจนอนแยกห้องกับเธอ ตื่นมาเลยยังไม่ได้เจอหน้ากันสิงหาแต่งตัวด้วยชุดสูทตามระเบียบของผู้บริหาร เขาเดินตรงเข้าไปในครัวเพื่อทานอาหารที่แม่บ้านเตรียมเอาไว้ให้ แต่ดูจะแปลกตาเมื่ออาหารดันคุ้นรสชาติอย่างบอกไม่ถูก "ป้าอ้อยครับ ป้าทำเองหรือซื้อเข้ามา" "อ่อ พอดีคุณซินเอามาฝากไว้ตั้งแต่เช้าตรู่เลยค่ะ" แม่บ้านผู้อยู่ดูแลมานานหลายปี เอ่ยบอกกับเจ้านายหนุ่มที่นั่งรับประทานอาหารอยู่ในห้องสิงหาจำรสชาติถูกปากได้ดีเขาจึงรู้เลยว่าไม่ใช่ฝีมือของป้าอ้อยแน่นอนเห็นว่าเป็นไปตามที่คิดไว้เขาก็ตั้งใจกินจนหมด "เดี๋ยวผมจะไปทำงานนะครับ ถ้าเกิดภรรยาผมลงมาป้าช่วยหาอะไรให้เธอทานด้วย" "ได้เลยค่ะ ไม่ต้องห่วงเลยค่ะคุณสิงห์" เอ่ยคำสั่งกับแม่บ้านไว้แล้วก็สบายใจที่จะเดินออกจากบ้านไปทำงาน คู่รักหลายคนอาจจะหยุดงานหลายวันเพื่อไปฮันนีมูนแต่สำหรับเขาแล้วความคิดนั้นไม่เคยอยู่ในหัวเลย ถ้าไม่ติดว่าพ่อแม่ห้ามเขาไม่ไปทำงานเมื่อวานเขาก็คงจะเข้าบริษัทแล้ว สิงหราชคว้ากุญแจรถหรูพร้อมขับออกจากบ้านเหมือนทุกวัน แม้สถานะตอนนี้เขาไม่โสดแล้วแต่เขาสามารถใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมอย่างกับว่าเมื่อวันก่อนเขาไม่เคยเข้าพิธีแต่งงาน เหตุผลหลักๆก็อาจจะเพราะว่าเขาไม่ได้รักเธอ หลังจากเขาออกไปทำงานได้นานพักใหญ่ อลินดาเธอก็ตื่นแล้วลงมาหาอะไรกินด้านล่างเห็นบ้านเงียบเลยต้องถามแม่บ้านที่ทำความสะอาดอยู่แถวนั้น "ป้าคะ สิงหาไปไหนเหรอคะ" "ไปทำงานแล้วค่ะคุณอลิน หิวหรือยังคะป้าเตรียมกับข้าวไว้ให้แล้ว" "หิวพอดีเลยค่ะ ขอบคุณนะคะป้า" พอได้คำตอบเธอก็หยิบมือถือขึ้นมาเพื่อพิมพ์บอกคนที่อยู่ห่างไกล ผ่านแอปพลิเคชันดังที่มีช่องทางการติดต่อเพราะเขาติดต่อเธอเมื่อหลายเดือนก่อนแถมยังมีทุกอย่างเกี่ยวกับข้อมูลเธอเพื่อแต่งเรื่องหลอกแม่ตัวเอง บทพบรักแสนโรแมนติกของเด็กสาววัยยี่สิบปีกับมาเฟียหนุ่มเจอกันที่หน้าไนต์คลับของเขาแล้วเราสองคนก็ตกหลุมรักกัน ผมหลงรักเธอทันทีที่เจอกันครั้งแรกเลยตามจีบเธออยู่นานจนพ่อแม่เธอเปิดใจยอมรับผมครับ คำพูดของสิงหราชยังคงตราตรึงในใจ Alin : คืนนี้ฉันไปทำธุระบ้านเพื่อนนะ Alin : กลับตอนดึกๆ นอนก่อนเลยไม่ต้องรอ พอรายงานอีกฝ่ายเสร็จเธอก็กดเข้าไปในกลุ่มแชตที่พูดคุยกับเพื่อนอยู่เป็นประจำ Alin : พวกมึง คืนนี้ตี้กัน eye : อีกแล้วเหรอ In : ไปค่า Tin : ผัวมึงให้ไปเหรอ Alin : ไม่มีผัว กูโสด eye : มึงพึ่งแต่งงานค่าเนอะ อย่าลืมมมม In : แล้วไม่ไปฮันนีมูนเหรอจ๊ะ Alin : ไร้สาระ จะไปไม่ไปเจอกันร้านเดิม สี่ทุ่ม อลินวางมือถือลงด้านข้าง เธอหันมาให้ความสนใจกับอาหารข้างหน้าซึ่งมันน่าทานมากจนเธอคิดว่าจะกินมันหมดไม่เหลือเลยหลังจากที่เมื่อคืนมีเพียงแค่ขนมปังหนึ่งห่อและคุกกี้อีกนิดหน่อยตกถึงท้อง ตื่นมาเช้านี้เธอเลยหิวเอามากๆมือเรียวหยิบช้อนส้อมขึ้นมา สายตามองดูอาหารตรงหน้าเพื่อเลือกว่าจะเริ่มจากเมนูไหนก่อนดี ****