เสียงล้อรถบดเบาไปกับพื้นหินกรวดของลานคฤหาสน์ ต้นจำปีหน้าบ้านส่งกลิ่นหอมจางในยามเย็น ไลลาสวมเดรสไหมสีไข่เป็ดเรียบหรู ก้าวลงจากรถเคียงข้างคุณโปรดที่ยังคงเงียบขรึมแต่ไม่อึดอัด มือของเขาแตะหลังเธอเบา ๆ อย่างให้กำลังใจขณะเดินขึ้นเรือนใหญ่
โต๊ะอาหารไม้สักยาวริมหน้าต่างบานใหญ่ถูกจัดเรียงไว้อย่างประณีต แสงโคมไฟคริสตัลด้านบนสาดสะท้อนจานชามเบญจรงค์ตัดกับแสงพระอาทิตย์ยามเย็นอย่างลงตัว เสียงพูดคุยเบา ๆ เริ่มซาลงเมื่อสองสามีภรรยาเดินเข้ามา ทุกสายตาหันมองไลลาที่แม้จะยิ้มเรียบ แต่ภายในกลับเต้นระรัว
“ไม่ได้เจอคุณโปรดกับไลลาตั้งนานหลายเดือน แม่รู้สึกว่าบ้านเงียบเหงามาก” เสียงนุ่มของคุณแม่ใหญ่ปรียดาเอ่ยขึ้นก่อนใคร น้ำเสียงของเธออบอุ่นเสมอ แต่ในคำพูดนั้นกลับแฝงความตั้งใจแน่ชัด
ยังไม่ทันที่ใครจะเอ่ยเสริม คุณมัณฑนาอาสะใภ้ผู้ไม่เคยปล่อยโอกาสจิกกัดให้ผ่านไปก็กล่าวขึ้น “แค่ดิวซื้อที่ดินทำไมนานจังล่ะคุณโปรด ใช้
