แสงแดดช่วงบ่ายคล้อยหลบหลังยอดสนที่ทอดเงายาวทาบลงบนพื้นสนามหญ้าของมหาวิทยาลัย เสียงนกร้องเบา ๆ คลอเคลียกับเสียงฝีเท้าของนักศึกษาที่เริ่มบางตาลง ไลลาสะพายกระเป๋าหรูแบรนด์ดังเดินออกมาจากตึกเรียน หัวใจเธออ่อนล้าเล็กน้อยจากการกลับเข้าสู่บทบาทอาจารย์เต็มตัวหลังจากลาพักไปหลายสัปดาห์
แต่สิ่งที่รอเธออยู่หน้าคณะไม่ใช่คนขับรถ หรือคนขับที่ส่งข้อความนัดหมายเอาไว้ กลับเป็นรถคันคุ้นเคยที่จอดอยู่เงียบ ๆ ใต้ต้นจามจุรี
และชายหนุ่มผู้ยืนพิงประตูรถ ฝ่ามือสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง สูทสีเข้มลำลองสะอาดเรียบไร้รอยยับ ใบหน้าคุ้นตานั้นเปื้อนรอยยิ้มเพียงน้อย เมื่อสายตาเขาเจอเธอ
“วันนี้ไม่มีประชุมเหรอคะ?” ไลลาทักเขาขณะเดินเข้าไปใกล้
“มีประชุมสำคัญครับ…แต่เป็นกับคุณ” เขาตอบเรียบ ๆ แล้วเปิดประตูรถให้เธอ “ผมนัดร้านไว้ ไปกินข้าวเย็นกันนะ”
“วันนี้คุณมารับฉันที่มหาวิทยาลัย” เธอพึมพำเบา ๆ ราวกับเป็นประโยคบันทึก
“ผมอยากเห
