ห้องทำงานของคุณโปรดในบ้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมเบา ๆ ที่พัดผ้าม่านข้างหน้าต่างไหวเบา ร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก ยืนอยู่ตรงหน้าต่าง
“ว่าไง มีเรื่องอะไร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงแววระแวดระวัง
คุณปลื้มเดินเข้ามา ท่าทางกระวนกระวายเหมือนคนที่ฝืนความตื่นตระหนกไว้สุดกำลัง “พี่โปรด ตอนนี้พี่ปราบอยู่ที่ปักกิ่งครับ เขาบินไปเมื่อคืน”
“เขาไปทำอะไรที่นั่น” น้ำเสียงของคุณโปรดเข้มขึ้นทันที “คุณย่าสั่งห้ามพวกเราไม่ให้ไปปักกิ่งนะ คุณปราบลืมหรือเปล่า?”
คำว่า ปักกิ่ง ไม่ใช่เพียงแค่ชื่อเมืองสำหรับพวกเขา แต่คือสัญญาณเตือนลางร้าย เป็นสถานที่ต้องห้ามที่แม้แต่คนอย่างคุณปราบก็ยังไม่ควรย่างกรายไปโดยไม่ผ่านคำอนุญาตของคุณหญิงวรรณา
คุณปลื้มหายใจลึกแล้วตอบด้วยเสียงเคร่งเครียด “เพราะเจ้าขาครับ พอเขารู้เรื่องเธอจากหมอโจฮัน เขาก็สติแตกเลย ไม่ได้นั่งเครื่องบินส่วนตัวด้วยซ้ำ ให้เลขาจองไฟลต์เร็วที่สุด
