เสียงเครื่องบินส่วนตัวแล่นผ่านรันเวย์ราวกับไม่มีใครอยากให้มันช้าลงอีกแม้แต่วินาทีเดียว เพราะภายในลำล้วนเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ความกดดันจากคดี และความวุ่นวายทางอารมณ์ที่ทิ้งไว้กลางมหานครปักกิ่ง
คุณโปรด คุณปราบ และคุณปลื้ม ยืนส่งเจ้าขาอยู่หน้าคฤหาสน์นรากุลในยามบ่ายที่แสงแดดเริ่มอ่อนแรง พอร่างบอบบางของเธอเดินเข้าไปในรั้วบ้าน บรรยากาศก็พลันสงบลงราวกับทุกคนเพิ่งปล่อยลมหายใจได้เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน
“พักผ่อนให้มาก ๆ นะเจ้าขา” คุณโปรดพูดเสียงเบา หยิบผ้าพันคอของเธอขึ้นจัดให้เรียบร้อย เธอพยักหน้า น้ำตารื้นเบา ๆ อีกครั้ง ก่อนหันหลังเดินเข้าบ้านไปอย่างเงียบงัน
ทั้งสามชายแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตน ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเมืองจีน มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยแม้แต่น้อย
พอตกเย็น คุณโปรดเปิดประตูบ้านด้วยความเงียบ ขณะที่เงาของเขายาวทอดไปบนพื้นหินอ่อนหน้าห้องโถง “คุ
