“จะจ้องกันอีกนานมั้ย”
แพรไหมถามขึ้นด้วยความอึดอัด เมื่อเพื่อนสองคนเอาแต่จ้องหน้าหลังจากเล่าปัญหาหัวใจให้ฟังจนจบ
“ขนาดนี้ขอจ้องเหอะ”
“เออ มึงแปลกอ่ะแพร”
จีรนันท์พยักหน้าเห็นด้วยกับลลิล ทำเอาแพรไหมมองค้อนแล้วต่อว่ากลับทันที
“มึงสิแปลกจีน หาเรื่องเหรอวะ”
“ใจเย็นหน่อยจ้า ทำเป็นหัวร้อนเขินก็บอก”
“เขินที่หน้ามึงสิ กูไม่น่าเรียกมึงมาด้วยเลยจริงๆ”
แพรไหมว่าอย่างหงุดหงิด ทั้งที่จริงๆก็แอบเขินอย่างที่เพื่อนว่าแต่แค่ไม่อยากยอมรับนั่นแหละ
“ไว้ค่อยเถียงกันนะ กูขอคั่นก่อน มึงแน่ใจนะแพรว่าหวั่นไหวไม่ใช่แค่กำลังอ่อนไหว สองคำนี้มันต่างกันนะมึง”
ลลิลห้ามเพื่อนสองคนที่ตั้งท่าจะเถียงกันยาว ก่อนจะถามแพรไหมอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ตอนนี้เพื่อนเธอยังอยู่ในช่วงที่เสียใจกับความรัก ไม่รู้ว่าที่เป็นอยู่นั้นแค่กำลังหาอะไรมาทดแทนความเจ็บปวดหรือเปล่า
“กูแยกออกน่า แล้วถ้าไม่ใช่หวั่นไหวพวกมึงจะเรียกอะไรล่ะที่ก
