เมื่อขับออกมาบนถนนใหญ่แล้วแพรไหมก็ต่อสายหาเจเลนทันทีด้วยความร้อนใจ แม้น้ำเสียงที่ถามจะยังคงนิ่งสวนทางกับใจที่เต้นกระหน่ำก็ตาม
“นายเป็นอะไร”
‘ผมหนีซาแซงอยู่ มารับหน่อยครับ’
“ไม่เรียกป้าแล้วเหรอ”
แพรไหมอดจะแดกดันไม่ได้ พอโดนเรียกบ่อยๆก็ชักจะชินแต่ยังไงก็ไม่ชอบใจอยู่ดี
‘ขอโทษค้าบพี่ มารับหน่อยนะๆแอบอยู่ที่ห้องน้ำเนี่ย’
“อือ ว่าแต่ซาแซงคืออะไรเหรอ”
แพรไหมถามแบบไม่รู้จริงๆ เพราะไม่เคยได้ยินมาก่อน
‘คือแฟนคลับที่ตามจนเกินพอดีครับ ไว้ผมอธิบายทีหลังได้มั้ยร้อนมากเลยเนี่ย’
“อือๆ ส่งโลมาละกัน”
แพรไหมยอมปล่อยผ่านเมื่อได้ยินเสียงที่อ้อนวอนของอีกคน ก่อนจะเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นอีกหน่อยเท่าที่การจราจรจะอำนวยได้ในยามเย็นแบบนี้ แต่ก่อนจะวางสายเจเลนกลับสร้างความปั่นป่วนทิ้งไว้ให้เธอหน้าร้อนด้วยประโยคสุดเลี่ยนแล้วตัดสายหนีไป
‘ขอบคุณที่สุดเลยครับคนสวย’
“เด็กบ้า…”
—---------------------
“มาถึงแล้ว
