วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว มีหลายอย่างเกิดขึ้นมีทั้งน่าตกใจ เศร้าใจและน่าเบื่อหน่าย เบื่ออะไรน่ะเหรอ ก็ผัวกับน้องน่ะสิ หาเรื่องชกต่อยกันเป็นว่าเล่น
“บะ เบา ๆ สิ แน่ใจนะว่าใช้มือทำ” เป็นเสียงของคล็อคเขาโวยวายหลังจากที่ไปซัดกันนัวกับปรานต์ที่สนามมวยของปรานต์ หลังจากชกเสร็จก็รีบมาบ้านเรือนหอของฉัน เดี๋ยวนี้มาที่นี่บ่อย บ่อยมาก
“ขอโทษครับ” คนสนิทของคล็อคเป็นคนทำแผลให้เขา นับครั้งไม่ถ้วนกับการนัดชกต่อย ยังไม่มีผลสรุปว่าคนไหนแพ้ชนะเพราะมันไม่มีจุดสิ้นสุด หาเรื่องชกต่อยทุกครั้งที่ว่าง อ้างว่าเรียนรู้วิชาถ่ายทอดวิชา ฉันว่าหาเรื่องตีกันมากกว่า
“ก็รู้ว่าชนะเขาไม่ได้ทำไมยังดื้อไปทะเลาะกัน”
“นี่ใช่คำพูดที่จะพูดกับน้องชายเหรอพี่ นี่น้องชายนะเว้ย” นั่น เดือดขึ้นมาอีก เป็นแบบนี้ตลอดจนฉันเบื่อจะเตือน
“เพราะเป็นน้องนี่แหละพี่ถึงต้องเตือน จะเอาเวลาไปทะเลาะกันทำไมยังไงเขาก็เป็นผัวพี่ เป็นพี่เขยเรา ต่อให้
