“ปรานต์ลุกมากินข้าว” เวลาบ่ายโมงฉันเดินมาปลุกคนหลับ ยาที่คุณกี้วางไว้ให้ก็ไม่ได้แตะ เป็นเด็กดื้อรั้นใช้ได้เลยจริง ๆ ยอมหักไม่ยอมงอ มันน่าปล่อยให้เจ็บยาว ๆ “ปรานต์ได้ยินพี่เรียกไหม”
“ฬิ ผมปวดหัว” ปรานต์ลืมตาขึ้นเล็กน้อยพร้อมส่งเสียง เสียงของเขาแผ่วเบา ดูท่าจะไม่ใช่การแสดง ปวดหัวเหรอ ฉันเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผาก ยังไม่ทันได้แตะโดนผิวก็สัมผัสได้ถึงไอความร้อน
“หน้าผากเธอร้อนมากนะปรานต์”
“เหมือนหัวผมจะระเบิดเลยฬิ” ปรานต์คว้ามือฉันไปกุมไว้ ไม่ใช่แค่หัวแล้วที่ร้อนดูเหมือนจะร้อนไปทั้งตัว
“สมองกระทบกระเทือนจนเลือดคลั่งหรือเปล่าปรานต์ ตาย ๆ นี่ฉันต้องมีผัวพิการหรือเปล่า เอ๊ะ หรือว่าฉันจะเป็นม่าย ตายแล้วเป็นแม่ม่ายผัวตายทั้งที่อายุยังน้อยแบบนั้นแย่เลยนะ คนได้พูดกันว่าฉันเป็นผู้หญิงกินผัว”
“ฬิ”
“อือ เดี๋ยวไปโรงพยาบาล ปล่อยมือก่อน พี่จะให้คุณกี้เรียกรถพยาบาล”
“ฬิไปส่งผมนะ ผมไม่ชอบรถพยาบาล”
“จะตา
