เที่ยงคืนกว่าฉันมาถึงโรงพยาบาล การเข้าออกสำหรับฉันมันง่ายเพราะเป็นโรงพยาบาลของตระกูล ปรานต์อยู่ห้องวีวีไอพีทางโรงพยาบาลดูแลดีมาก ๆ มากจนหาที่ติไม่ได้ เจ้าหน้าที่แต่ละคนเลือกมาอย่างดี ต่อให้ผู้ป่วยงี่เง่าแค่ไหนก็มีความอดทนกับผู้ป่วยขั้นสุดยอด
ทว่าแม้เจ้าหน้าที่จะดีแค่ไหน คนป่วยก็ต้องการให้คนสนิทมาอยู่ใกล้ชิด เหมือนกับสามีของฉันที่คิดว่าฉันไม่กลับมาถึงได้เรียกใครอีกคนมาหา ช่างกล้าหาญดีที่เรียกมาหาในสถานที่แบบนี้ คิดจะเย้ยฉันเต็มที่หรือคิดอยากหย่า เดี๋ยวเราได้รู้คำตอบกัน
“คุณ...” เด็กผู้หญิงที่อายุไล่เลี่ยกับปรานต์ลุกจากเตียงผู้ป่วย เธอนอนข้าง ๆ สามีของฉัน นอนกอดกันกลมเชียว ทุเรศลูกตา
“เธอเป็นใคร” ฉันถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว ทว่าบางเรื่องแกล้งโง่จะทำให้ได้ผลตอบแทนที่ดี
“เพื่อนปรานต์ค่ะ” ตอแหลเก่งเหลือเกินเด็กน้อย
“ฉันต้องโง่แค่ไหนถึงจะเชื่อว่าเป็นแค่เพื่อน เพื่อนแบบไหนถึงได้นอนด้วยกันแบบนั้
