“ไปไหวแน่ใช่ไหม” ฉันถามก็เพราะปรานต์จะไปเรียนอย่างที่บอกไว้เมื่อคืน แต่เขาเพิ่งจะหายป่วย เผื่อไปฟุบที่มหาวิทยาลัยหรือไปโดนใครดักกระทืบอีกรอบนี้คงไม่เหลือชีวิตรอด
“เป็นห่วงผมเหรอครับ”
“อืม พี่ไม่ค่อยชอบโรงพยาบาล ขี้เกียจจะฝืนไปนอนเฝ้าเธอ”
“รอบนี้จะให้เป็นไอ้โม่งแดงโม่งดำโม่งม่วงก็ไม่ได้แตะผมครับฬิ”
“ทำไมยะ ทำไมมั่นใจตัวเองแบบนั้น”
“ก็มันถึงเวลาที่ผมต้องทำตัวเป็นคุณชายมีบอดี้การ์ดติดตามแล้วไงครับ”
“หืม ไปเตรียมตัวเมื่อไหร่”
“ก็เมื่อคืนปู่รู้เรื่องรดา ปู่โมโหมาก บอกว่าต่อไปห้ามผมทำอะไรตามใจอีก สั่งคนคอยติดตามผมไม่ให้ผมออกนอกลู่นอกทาง คอยดูนะผมจะตามสืบไอ้โม่งแดงให้เจอ อยากรู้ว่ามันเป็นใคร ผมจะเอาคืนมันสิบเท่าเลย”
“จ้า ๆ จะ10 เท่า 20 เท่าก็เอาเลยจ้าหนูปรานต์คนเก่ง”
“แน่นอน เออ พี่ฬิครับ ผมบอกข่าวอะไรบางอย่างให้พี่รู้ล่วงหน้าเอาไหมครับ”
“ข่าวอะไรของเธอ”
“ถ้าผมบอกต้องเลี้ยงข้าวผมนะ”
