“ฮืม ฮื่มฮืม ฮื่มฮืม ฮื่อฮือ” ระหว่างขับรถฉันฮัมเพลงด้วยอารมณ์ที่สุขสุด ๆ
“อารมณ์ดี ทีตอนนั้นนะ ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ เท่าที่ปรานต์ให้มาก็มากแล้ว” ปรานต์ใช้เสียงสองล้อเลียนคำพูดก่อนหน้านี้ของฉัน
“แหม ก็ต้องปฏิเสธหน่อยสิ เดี๋ยวจะหาว่าพี่หน้าเงิน”
“เหรอครับ ผมว่าป้าไม่ต้องแบ๊วก็ได้ ยังไงเราก็ผีเห็นผี ป้าคิดว่าปู่ผมไม่รู้จักป้าเหรอครับ”
“ปากนี่ไม่อยู่สุขจริง ๆ อยากจะทะเลาะให้ได้เลยใช่ไหม”
“ไม่ได้อยากทะเลาะ ผมจะทะเลาะกับพี่ทำไม พี่เป็นบ่อเงินของผมเลยนะ ถ้าพี่โกรธขึ้นมาใครจะเลี้ยงข้าวผม”
“ข้าวแค่มื้อเดียว พรุ่งนี้พี่เลี้ยงเธอเลยก็ได้ อยากกินอะไรคิดมาได้เลย”
“ผมไม่ได้พูดสักคำว่าเลี้ยงข้าวหนึ่งมื้อ ความหมายของผมคือตลอดไปต่างหาก ตีความตื้นเกินไปนะครับป้าฬิ”
“บ้าไปแล้ว พี่ไม่ตกลง”
“ไม่รู้อะ ผมถือว่าพี่ตกลงไปแล้ว พี่ก็รู้ผมกินไม่เปลืองหรอก อย่าคิดมากเลยน่าเมื่อก่อนเราเจอกันทีไรพี่ก็เป็นคนเลี้
