แสนดีมีความสุขกับการเล่นน้ำจนไม่ทันสังเกตว่าตัวเองถูก เพเรอคลิสจอมเจ้าเล่ห์ต้อนมาอยู่หลังโขดหินในที่ลับสายตาคนเสียแล้ว
“แซนดี้...”
มือใหญ่ไล้แก้มนวลชุ่มชื้น ขณะดันร่างเล็กจนชิดกับโขดหินขนาดใหญ่
คนถูกเรียกตัวสั่นเทา ดวงตาสองคู่สบประสานกัน น้ำทะเลที่ว่าเย็นฉ่ำตอนนี้กลับร้อนเป็นไฟ
“คุณ... คุณชายใหญ่...”
ดวงตาของเพเรอคลิสเต็มไปด้วยความหิวกระหาย
“ฉันต้องการเธอ... แซนดี้...”
สมองร้องบอกว่าไม่สมควร แต่ร่างกายกลับขานรับความอหังการเย้ายวนของเพเรอคลิสอย่างยินดี
“แต่... แต่ว่า...”
“ฉันทนไม่ไหว...”
“คุณ... คุณชายใหญ่”
“ระหว่างที่เธอสนุกกับการกวักน้ำสาดหน้าฉัน รู้ไหมว่าในหัวของฉันกลับมีแต่ภาพที่เราร่วมรักกันอยู่ที่ริมระเบียง”
“คุณ... คุณชายใหญ่...”
“ฉันกัดฟันอดทน พยายามรอให้ถึงตอนที่เราจะกลับห้องกัน แต่มันก็ล้มเหลว ฉันทนไม่ไหวแล้ว” มือใหญ่รวบเอวคอด และกระชากเข้ามาหา ปากร้อนจัดกดน
